Άνθρωποι και ποντίκια

Τα πρόσωπα μένουν τα ίδια. Απλά άλλαξε η αποκριάτικη μουτσούνα αλλά όχι οι χειρονομίες. Η χούντα εξακολουθεί επί ελληνικού εδάφους να μοιράζει τα αήθη ψεύδη της με την προβιά του νικητή και του ρηξικέλευθου εργάτη που εργάζεται σκληρά και μεθοδικά για το πρώτιστο όφελος που μεταφράζεται ως αγάπη για την πατρίδα και τον κοσμάκη. Το ξύλο και οι αμυχές σε πρόσωπα, τα βασανιστήρια με την ευλογία της εκκλησίας, η βία και το πολυπρόσωπο κράτος διαδέχονται με επιτυχία το παρόν που λυσσά για προβοκάτσιες και πλούτο. Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν, βιβλία γράφονται και διαβάζονται αναπαριστώντας τον παρελθόντα χρόνο, σκηνές μίσους αναπαριστώνται μπροστά σε κάμερες και ρεπορτάζ αλλά η αλήθεια δεν κάνει πίσω. Το μέλλον του ανθρώπου είναι γραμμένο στο παρελθόν του και η ιστορία εκδικείται γνωρίζοντας ότι ο μεσαίωνας καλά κραττεί. Ο μανιαμούνιας Jeffrey, έρμαιο των τραπεζών και του κεφαλαιοκρατικού ολοκληρωτισμού σκύβει το κεφάλι και προχωρά ακάθεκτος, ηττημένος από την γυναικωτή του φύση. Ο σοσιαλισμός που τόσα χρόνια τον διαφήμιζε καταπατήθηκε από τον φόβο του και την ατολμία του να διεκδικήσει τα αυτονόητα με τόλμη και καθαρό λόγο. Δεν υπάρχει διαφορά με τον επαίσχυντο δικτάτορα που αιώνια να είναι τα σκατά στον τάφο του. Το ίδιο ηλίθιο χαμόγελο, η ίδια φασιστική τακτική με ακαταλαβίστικα οικονομικά ιδεώδη, ο ίδιος εξάψαλμος με πρόσχημα την σωτηρία και την πρόοδο. Ο κοσμάκης κλεισμένος στο καβούκι του, στραγγαλισμένος από την έλλειψη παιδείας και ρευστού κοιτάζει αποσβολωμένος το χαζόκουτο τρέμοντας για το μέλλον. Το επιτελείο του μαμάκια Γιωργάκη κάνει το καθήκον του, φοβούμενο για την θέση του και τις όποιες ελαφρύνσεις αν αρθρώσει αντίθετο λόγο. Στο ίδιο τσουκάλι όλοι λοιπόν, η λάσπη μας βάφει το σώμα κι εμείς νομίζουμε ότι είναι πασχαλινή μπογιά. Γαμώ τον Χριστό μου, γαμώ.