Ο απόηχος

Οι καμπάνες σταμάτησαν να χτυπούν. Οι νεοέλληνες κοιμούνται μακάρια αφού χωνεύουν τα σπληνάντερα, το αθώο αρνί και τα κοκορέτσια που κατανάλωσαν, αρεσκόμενοι να σκέπτονται ότι η βρώση θα εξαλείψει τις αμαρτίες και θα φέρει καλύτερες ημέρες. Το άλλοθι του Πάσχα, ουρά του συστήματος εξόχως χαϊδεμένη, πληρώνεται αδρά κάθε χρόνο μηχανευόμενο καινούργια θαύματα και δωρεές για την ανύψωση της Μεγάλης Ιδέας, της αλάθητης ορθοδοξίας και του κακομοίρη Χριστούλη που βαρέθηκε να χύνει τόσα δράμια αίματος σε εβραϊκό έδαφος. Από αύριο τα πρόβατα θα ξαναμπούν στο μαντρί, εργαζόμενα σκληρά για την πρόοδο της πατρίδας και του έθνους ενώ η λέξη έλλειμμα επιτέλους γίνεται κλύσμα και δεύτερο πετσί στις συνειδήσεις κάνοντας την κωλοτρυπίδα του Jeffrey περιχαρή, ανοίγοντας καινούργια παράθυρα σε έναν γελαστό, υπέροχο κόσμο. Το κατευόδιο στα σκοτεινά κελιά της δουλείας θησαυρίζει κρεμάμενο σε όλους τους τοίχους των νοικοκυριών, παρέα με τις ψωλέτες των πρωινάδικων, τους ηδυπαθείς φωνασκούντες στα τηλεοπτικά παράθυρα, την παραλειπόμενη παιδεία, την φανατίλα των κομμάτων και τον ευνουχισμένο πλέον ανδρισμό του άνδρα κουβαλητή και στυλοβάτη. Όλα πάνε according to plan, το έλεος απλωμένο και μπόλικο για να αποχαυνώνει τον πιστό, η δουλειά προβοκάτορας των σωματέμπορων τραπεζών. Τα ίδια κοστούμια σε άθλιους ηθοποιούς.