Άλλο δεν....

Ανέκαθεν ήταν ο αγαπημένος μου φίλος, η συντροφιά μου η αέναη, το αγαπημένο μου απαγορευμένο. Μαζί του είδα πράγματα διαφορετικά, συζήτησα τους πιο μελαγχολικούς μου πόθους, με κοίταζε την ώρα που στεκόμουν γυμνός μπροστά σε αποφάσεις, αραβουργήματα και πρόσωπα. Δεν ξέρω γιατί αλλά τις τέσσερις αυτές ημέρες που αποχωρίστηκα την ιδιαίτερη αυτή μυρουδιά, τις γαλάζιες τουλίπες του καπνού που ξεδιπλώνονται με τον δικό τους ηδυπαθή τρόπο, καταλαβαίνω ότι κάτι πολύ δικό μου αποκολλήθηκε και ξέφυγε αναζητώντας καινούργια τιμαλφή συντροφικότητας και υποταγής. Πρέπει να το πάρω απόφαση ότι πέταξα μακρυά ίσως το μοναδικό κομμάτι που δεν μου χάλαγε ποτέ χατίρι, που συνέχιζε να καίγεται μετά από τα τρυφερά φιλιά, που ανέμενε υπομονετικά στην ταμπακιέρα για μια ακόμα επτάλεπτη ηδονή. Παρόλα αυτά επιμένω. Εγώ άλλο δεν.