Μόνος στεκόμενος

Ίσως είναι η ιδέα μου, οι τρομαγμένες και βασανιστικές σκέψεις που με κατατρέχουν, το άγχος και η μουντάδα στα βάθη της μονάζουσας σκέψης, η απόλυτη θλίψη που κατοικοεδρεύει στους νευρώνες και τα ιδρωμένα χέρια. Τα πάντα γύρω μου διαστρεβλώνονται, όλα έχουν κι άλλο νόημα, οι συμβολισμοί και τα νούμερα έχουν αλλάξει συμπεριφορά, τίποτα δεν μένει το ίδιο για να έχω ένα σημείο αναφοράς, η βία με τυφλώνει και προτιμώ να κάθομαι στο ίδιο μέρος, η επαναστατικότητα έχει κατακαθίσει στον πάτο και δεν κουνιέται, κουρασμένη και ακούνητη σαν μούμια σε πανάκριβη σαρκοφάγο, δεν κινούμαι γιατί φοβάμαι το χελιδόνι που έρχεται, το αίμα μου σκουριασμένο και αδιάφορο πλέον για πληγές και αιμορραγίες. Δύσοσμα δευτερόλεπτα, άλικες εποχές.