Θεατρίνοι

Τους παρατηρώ κάθε φορά που πηγαίνω σε θέατρο. Έχουν τον βιαστικό θαυμασμό, την εξαναγκαστική λατρεία και το αεικίνητο έρεβος που ψυχανεμίζεται την φήμη και θέλει να της κάνει παρέα. Μιλώ για τους θεατρόφιλους, σοβαροί γενειοφόροι που αυταρέσκονται στην ανάλυση του έργου, αδερφές που θαυμάζουν με στωικότητα και μοιρολατρία την πλάτη της Κατερίνας, ομορφονιές που στριμώχνονται στα παρασκήνια για να ρουφήξουν την νιότη από τον πρωταγωνιστή που αυτάρεσκα καπνίζει το τσιγάρο της ματαιοδοξίας. Όλοι αυτοί, μαζί με πολλούς άλλους που πηγαίνουν να  παρακολουθήσουν θέατρο γιατί το γουστάρουν, θρηνούν για την απειλή που επισκιάζει το Θεατρικό Μουσείο, το οποίο χρωστά σε ΙΚΑ, υπαλλήλους του και σε αραχνιασμένα έπιπλα μιας ασπρόμαυρης, λάγνας, πάλαι ποτέ καλλιπάρειας εποχής. Σε μια χώρα όπου το θέατρο γεννήθηκε και ήκμασε, όπου οι δούλοι στα αρχαϊκά μάρμαρα παρακολουθούσαν με μουδιασμένους κώλους Δράμα και Κωμωδία, όπου το δυτικό μοντέλο σφάζεται μετά χαράς για κατανάλωση αγαθών και αγορά όπλων, όλοι οι θεατρίνοι μαζεμένοι μπροστά από την θυμέλη, εύχονται να μην κλείσει το μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο θεατρικής γνώσης που ανέδειξε ανθρώπους όπως ο Κουν και η Λαμπέτη. Πριν λοιπόν η κυβέρνηση φάει τα λυσσακά της, προτού ξεκουμπιστεί με το αερόπλανο σε άλλες ηπείρους, οφείλει να πληρώσει τα χρωστούμενα για να έχει να θαυμάζει. Είναι απαίτηση.