Lost

Δεν πρέπει να είσαι σίγουρος ποτέ για αυτό που πρόκειται να γράψεις. Οι λέξεις γενικότερα εμπαίζουν αυτόν που τις πιέζει να τρέξουν στο χαρτί, σε ένα δέντρο ή στα εκατομμύρια πίξελ μιας οθόνης. Σήμερα θα παρίστανε άλλο θέμα ο μοναχικός κλόουν της ανάρτησης αλλά η καθημερινότητα είναι απαιτητική πλέον και προστάζει αλλιώς οπότε θα μιλήσω πάλι για κάτι άλλο που γαργαλά την κοιλιά αλλά ενοχλεί το στομάχι καθώς περίεργες ιατρικές γνωματεύσεις κάνουν την εμφάνισή τους, ακάλεστες, για αυτό και φθονερές. Εμμονή μεταγχειρητικού οιδήματος, οξείς πόνοι σε υποχόνδρια, θλαστικά τραύματα σε κεφάλια, ανισοκορία, κάκωση σπληνός ανακατεύουν το λεξικό της λογικής η οποία προσπαθεί να στηριχθεί στα τελευταία σκαλοπάτια θέλοντας να κρατήσει αξιοπρέπεια και στυλ. Καταλαβαίνω άναυδος την συνθηματολογία της απόλυτης τρομοκρατίας και του ολοκληρωτικού μεγαθήριου που εύστοχα αυτοαποκαλείται, ενάρετα και με παρρησία 'Κράτος'. Μου υπενθυμίζεται η ανάγκη της κατασκευής ενός μύθου με επιστημονικά αραβουργήματα για να προσεγγισθεί αυτός ο μύθος και να αναλυθεί, να κοπιάσει σε κουρασμένα μάτια και να εγκαθιδρυθεί σαν παράσιτο σε νευρώνες και μαραμένους φαλλούς. Δεν ανέχομαι την μιζέρια και την θλίψη πολλών που αυταρέσκονται να φωνάζουν ότι 'δεν υπάρχει κράτος'. Κι όμως υπάρχει. Πολύ, μα πολύ κράτος. Χιλιάδες προεδρικά διατάγματα, εκατομμύρια νόμοι, εκατοντάδες αποφάσεις, μη δημοκρατικές νομιμοποιήσεις, η αντικαπιταλιστική πάλη διασύρεται ως τρομοκρατικό παιχνίδι, διπλασιασμός ορίων απειλούμενων ποινών, επιβολή δύο ποινών για αδικήματα που τελέστηκαν σε μία πράξη και πάει λέγοντας το γαϊτανάκι των ρήσεων και των διατάξεων. Άρχουσα τάξη όλων αυτών η γραφειοκρατία με την τεράστια γλώσσα και την ανίκητη βουλιμία. Τα λιβάδια των λαβύρινθων είναι πάρα πολλά, μερικά έχουν ξεκόψει δημιουργώντας καινούργιες ατραπούς και απάτητα μυστήρια. Οι δολοφονίες μεταναστών από το παρακράτος, οι προβοκάτσιες των αστών που παιδεύουν αλλά παγιδεύουν το βλέμμα, η χειραγώγηση μυαλών και κλαδικών μόνο απορίες δημιουργούν κι οργή. Κερασάκι στην τούρτα ο μόνιμος έρωτας της ΕΛ.ΑΣ με την Χρυσή Αυγή, μπελαλίδικος έρωτας, όλα στο σκοτάδι, τα φιλιά για προσάναμμα και τα σώματα έτοιμα για τον μεγάλο τσαμπουκά. Δεν ξέρω αν άλλαξε κάτι από εχθές αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι τα χρόνια της μεταπολίτευσης έχουν οριστικά τελειώσει. Σήμερα στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας θα αλλάξω θρήσκευμα. Θα πετάξω από πάνω μου τα νεκρά, βαφτιστικά νερά. Γιατί θα είμαι έτοιμος για την αλλαγή. Ίσως και την αναγέννηση.

(τα τρία σχόλια που χάθηκαν στο υπερπέραν του μπλόγκερ τα άντλησα από το δικό μου μέηλ και τα ανάρτησα κανονικά. Όποιος επιθυμεί μπορεί να τα διαβάσει εξίσου με τα 'κανονικά'. Η παρούσα ανάρτηση δημοσιεύθηκε την Πέμπτη 12/05 αλλά η Google αυθαίρετα την μετατόπισε στο Σάββατο. Τι να πεις....)