the elf at bay

Μετακομίσαμε παραπλεύρως.....

2011-05-22T18:09:00.001+03:00

Αλλάξαμε ρούχα και σας περιμένουμε εδώ!

Μην σχολιάζετε πλέον στο παρόν μπλογκ. Ελάτε όλοι στο καινούργιο site. Άντε ντε, ακόμα;

Συνομιλίες - Σώτη Τριανταφύλλου

2011-05-20T09:46:00.001+03:00

Ο πρόλογος

Την Σώτη Τριανταφύλλου την γνώρισα σχετικά αργά, όταν κυκλοφόρησαν τα 'Κινέζικα Κουτιά'. Μου άρεσε η γραφή της, η Νέα Υόρκη που αποτύπωνε τόσο έντονα, τα συναισθήματα και η καθημερινότητα των ηρώων της που μου έδιναν την εντύπωση ότι τους γνώριζα από πριν.

Το κυρίως θέμα

1). Ξεκινώντας θα ήθελα να σας ρωτήσω για τα επεισόδια που εκτυλίχθησαν στην Αθήνα τις τελευταίες ημέρες. Αστυνομική βία σε διαδηλωτές χωρίς προφανή λόγο, φόνος ενός μετανάστη από μέλη της Χρυσής Αυγής, το παρακράτος πρόθυμο για οποιαδήποτε παράνομη δουλειά. Από πού βρομάει όλη αυτή η γνωστή ιστορία και γιατί γίνεται αυτό;

Επίσης, άγρια δολοφονία πολίτη για μια βιντεοκάμερα από, πιθανότατα, μετανάστες χωρίς στέγη και εργασία... Η αστυνομία δεν μπορεί να ορίσει τον ρόλο της: είναι τρομαγμένη διότι βρίσκεται μπροστά σε καινούργια φαινόμενα –όπως το κοινό έγκλημα, το συχνά «ανώνυμο» (όχι π.χ. το «οικογενειακό»)- και παροπλισμένη επειδή στην Ελλάδα, περισσότερο από αλλού, θεωρείται είτε ανίκανη, είτε εχθρός του πολίτη, ή και τα δύο. Αν δεν υπάρξει αποτελεσματική αστυνομία που να σέβεται τους νόμους και να προστατεύει τους πολίτες, θα αναδύονται ανεπίσημα όργανα επιβολής της τάξης: φασίστες, παραστρατιωτικές οργανώσεις διαφόρων πεποιθήσεων, αγανακτισμένοι πολίτες έτοιμοι για πράξεις αυτοδικίας και μίσους...

Τι πρέπει να γίνει: οργάνωση και εκπαίδευση μιας άοπλης αστυνομίας με παράλληλη –και εδώ έγκειται το καίριο ζήτημα- μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος ώστε να υπάρχει πάντα αντιστοιχία εγκλήματος-ποινής. Θέλω να πω ότι, όσο «αφήνονται ελεύθεροι» άνθρωποι που εμφανέστατα έχουν παραβιάσει τους νόμους, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, ένα αδιέξοδο. Και, από την άλλη πλευρά, επειδή το σύστημα της ελληνικής δικαιοσύνης είναι, νομίζω, βαθιά νοσηρό, οι φυλακές γεμίζουν από μικροκακοποιούς και μικροεμπόρους ναρκωτικών. Επικρατεί δηλαδή προχειρότητα, ανευθυνότητα, αδικία, αδιαφορία έναντι του νόμου, της τάξης, της ασφάλειας και των πολιτικών δικαιωμάτων.

2). Πολύς λόγος γίνεται για τους μετανάστες. Καταγράφεται από παντού η παρακμή στο κέντρο της πόλης, η άνευ ορίων ανεκτικότητα της Πολιτείας σε οποιαδήποτε παραβατική συμπεριφορά τους, η αυξανόμενη εγκληματικότητα η οποία έχει ονόματα αλλοδαπών. Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει για μια πιο 'ανεκτή' πόλη; Τι λάθος κάνει η Πολιτεία;

Η «πολιτεία» όπως λέτε είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Αυτό που συμβαίνει στο κέντρο της Αθήνας είναι πρωτοφανές στην Ευρώπη παρότι οι Έλληνες πιστεύουν ότι «αυτά συμβαίνουν παντού». Οι δημοτικές αρχές δεν έχουν καμιά δικαιοδοσία και, την ίδια στιγμή, συσσωρεύονται οι επιπτώσεις της κεντρικής πολιτικής και της απουσίας πολιτικής. Βεβαίως σήμερα υπάρχει σοβαρό πρόβλημα εφόσον έλειψε η πολιτική υποδοχής μεταναστών... Στην Ελλάδα έχει συρρεύσει το χειρότερο ανθρώπινο υλικό από προβληματικές χώρες. Επιπλέον, μιας και αυτό το «υλικό» δεν επιθυμεί να μείνει στη χώρα και να ενταχθεί είναι επιρρεπές στον πειρασμό της παραβατικότητας. Πιστεύω ότι πρέπει να γίνει απόπειρα απογραφής των μεταναστών και διοχέτευσή τους σε γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες. Κοντολογίς, παρότι δεν υποστηρίζω τη λεγόμενη «πολυπολιτισμικότητα», φρονώ ότι η Ελλάδα πρέπει να προσπαθήσει να εντάξει και όχι να διώξει τους «λαθρομετανάστες». Οπωσδήποτε, στο εξής είναι απαραίτητη η φύλαξη των συνόρων και ο αυστηρός έλεγχος των εισερχομένων.

3). Βάσει όλων των παραπάνω, πολλοί Έλληνες συντάσσονται γενικότερα με την ταύτιση μιας ιδέας που τους θέλει ανώτερους από άλλες φυλές ενώ ο ρατσισμός πλέον είναι ολοφάνερος χωρίς τερτίπια και υπεκφυγές, πολλοί πλέον θεωρούν την αυτοδικία δικαίωμά τους λόγω έλλειψης στιβαρού κρατικού παρεμβατισμού. Ποιο είναι το δικό σας σχόλιο;

Καλά, αυτά είναι βαλκανολεβέντικες ανοησίες. Κανείς δεν είναι «ανώτερος» ή «κατώτερος», αλλά ούτε είμαστε όλοι ίσοι και όμοιοι. Ο καθένας κρίνεται ως άτομο, από τις πράξεις, τις σκέψεις και τη συμπεριφορά του. Όχι από την εθνικότητά του...Σιγά τώρα μη δώσουμε σημασία σε όσους πιστεύουν ότι οι Έλληνες, ως απόγονοι του Λεωνίδα, θα πέσουν μαχόμενοι εναντίον του ξένου εχθρού που έχει φτάσει στις πύλες... Όσο για την αυτοδικία, όπως είπα προηγουμένως, είναι φυσικό επακόλουθο της απουσίας των συλλογικών οργάνων.

4). Προσωπικά βρίσκω απολύτως μίζερη την γνωστή ρήση των Ελλήνων ότι 'δεν υπάρχει κράτος'. Αντίθετα πιστεύω ότι υπάρχει πολύ μα πολύ κράτος. Βίαιο και αδικαιολογήτως κατασταλτικό. Ποιες είναι οι δομές αυτές που πρέπει να αλλάξουν ούτως ώστε να το κάνουν λιγότερο ανάλγητο, πιο ανθρώπινο; Τι πρέπει να γίνει; Ή είναι αδύνατο να γίνει;

Κράτος υπάρχει και μάλιστα, όπως επαναλαμβάνουμε συχνά τον τελευταίο καιρό, είναι υπετροφικό και πολυδάπανο. Οι Έλληνες κατασκεύασαν στο πέρασμα του χρόνου ένα μηχανισμό στα οθωμανικά πρότυπα: βίαιο και την ίδια στιγμή χαλαρό, κατασταλτικό και την ίδια στιγμή επιρρεπές στην ανομία, αναποτελεσματικό, οκνηρό, δυσκίνητο...Τι πρέπει να γίνει: να αλλάξουμε μυαλά, αυτό πρέπει να γίνει. Ο κρατικός μηχανισμός καθρεφτίζει τη συλλογική νοοτροπία.

5). Θεωρώ ότι η δημοκρατία έχει πεθάνει. Ο κοινοβουλευτισμός βασιλεύει κάνοντας οτιδήποτε για να απομονώσει και να διαγράψει οριστικά οποιαδήποτε ελευθερία και δικαίωμα. Το πιστεύετε εσείς αυτό; Ότι δηλαδή δεν έχουμε δημοκρατία; Πιστεύετε παρόλα αυτά σε αυτήν; Ή πρέπει να μεταβούμε σε κάποιο άλλο πολίτευμα;

Πιστεύω στη δημοκρατία και στο ότι, στο τέλος, ο κάθε άνθρωπος βρίσκει το δίκιο του. Ωστόσο, η ανθρώπινη φύση εμφανίζει τα ίδια μειονεκτήματα σε κάθε πολιτικό και κοινωνικό σύστημα. Πιστεύω ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία χρειάζεται βαθιές μεταρρυθμίσεις που να απαντούν στις προκλήσεις του 21ου αιώνα.

6). Η Αριστερά πού είναι; Θεωρώ ότι ο πολιτικός λόγος που αρθρώνεται σήμερα γενικότερα από τα αριστερά κόμματα της Βουλής, είναι πολύ επιφανειακός και προσανατολισμένος στους δικούς τους ιδιοτελείς στόχους. Επίσης νομίζω ότι αντιπολιτεύονται εκ του ασφαλούς χωρίς να προτείνουν ουσιαστικά κάτι. Ποια η άποψή σας επ' αυτού;

Η αριστερά στην Ελλάδα είναι απλώς βλακώδης, καταστροφική, πουριτανική, φονταμενταλιστική, αμαθής... Σκεπτόμενοι άνθρωποι υπάρχουν σε όλες τις «παρατάξεις» αν και, γενικά μιλώντας, οι «σκεπτόμενοι» δεν συνδέουν το όνομα και τις πράξεις τους με παρατάξεις.

7). Πολύς λόγος επίσης γίνεται για την περιβόητη συναίνεση των κομμάτων. Πιστεύετε ότι μπορεί να αναδειχθεί κάτι με αυτήν την δομή; Εφόσον βέβαια συμφωνήσουν όλα τα κόμματα.

Πιστεύω ότι πρέπει να συγκροτηθεί κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας ανοιχτή σε όλα τα κόμματα.

8). Με όλα τα παραπάνω πώς ένας άνθρωπος και δη μία συγγραφέας διάγει βίον εν Αθήναις; Ποιες είναι οι διέξοδοί σας; Βρίσκετε την Αθήνα αποκρουστική;

Βρίσκω την Αθήνα αποκρουστική από το 1974 για διάφορους λόγους. Γι' αυτό μοιράζω τον χρόνο μου ανάμεσα σε άλλες μεγαλουπόλεις.

9). Γνωρίζω ότι ταξιδεύετε πολύ στο εξωτερικό με πιο αγαπημένους σας προορισμούς την Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τι βρίσκετε σε αυτές τις χώρες που σας κάνουν να τις επισκέπτεστε συχνά;

Όχι, δεν πρόκειται για «προορισμούς». «Ζω» στο Παρίσι, όπως «ζω» στη Νέα Υόρκη – δεν είμαι ταξιδιώτισσα...Μ’ αρέσει ο τρόπος ζωής, το αστικό τοπίο...στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη είμαι απολύτως ήρεμη κι ευτυχισμένη.

10). Ποια είναι η γνώμη σας για τον Μπαράκ Ομπάμα; Πριν εκλεγεί επί προεδρίας Μπους, όλη η Διεθνής Κοινότητα είχε ταχθεί υπέρ του για πολλά πράγματα. Σήμερα νομίζω ότι οι περισσότεροι τουλάχιστον έχουν τις επιφυλάξεις τους. Ποια η δική σας γνώμη;

Έχει παγιδευτεί και έχει θαμπωθεί από την εξουσία. Στην πολιτική, ιδιαίτερα στην αμερικανική πολιτική, όταν κάνεις τον πρώτο συμβιβασμό είσαι χαμένος: ακολουθεί δεύτερος, τρίτος...δεν υπάρχει πυθμένας, δεν υπάρχει όριο... Προτού το συνειδητοποιήσεις έχεις μεταμορφωθεί, έχεις ξεκοπεί από τον εαυτό σου. Γίνεσαι μαριονέτα των μεγάλων επιχειρήσεων ή θύμα πολιτικής δολοφονίας.

11). Τα γεγονότα στην Παλαιστίνη είναι καταιγιστικά και εγκληματικά από τους Ισραηλινούς αλλά διακρίνω μια σιωπή από τους ηγήτορες της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής. Πιστεύετε ότι υπάρχει ελπίδα σε αυτήν την ταλαιπωρημένη Λωρίδα;

Το Ισραήλ δεν θα έπρεπε να υπάρχει ως κράτος. Αλλά δεν μπορούμε να φτιάξουμε αβγά από την ομελέτα... Όχι, δεν πιστεύω ότι υπάρχει ελπίδα αυτή τη στιγμή. Ο κύριος λόγος είναι ότι οι Παλαιστίνιοι χάνουν τον «προοδευτικό» τους χαρακτήρα, παραδίδονται στο Ισλάμ και προκαλούν αμηχανία παρότι έχουν το δίκιο με το μέρος τους. Το Ισραήλ βγαίνει σχεδόν αδιάβροχο παρά την επιθετικότητά του: οι εβραϊκές ομάδες πίεσης είναι μια από τις σημαντικότερες συνιστώσες της διεθνούς πολιτικής. Όσο διαρκεί η συμμαχία του Ισραήλ με τις ΗΠΑ –και δεν έχει λόγο να μη διαρκεί- το παλαιστινιακό πρόβλημα θα επιδεινώνεται.

12). Στο προσεχές διάστημα θα γίνει το Gay Pride 2011 στην Αθήνα. Προσωπικά δηλώνω κατά αυτής της εκδήλωσης διότι το θεωρώ πολύ ξενόφερτο και υπερβολικά διανθισμένο με εκδηλώσεις που μόνο εκκεντρικό και αστείο το κάνουν παρά ουσιαστικό. Σας βρίσκουν σύμφωνη τέτοιες εκδηλώσεις;

Πραγματικά δεν δίνω δεκάρα! Ας παρελάσουν όλες οι ομάδες που θεωρούν τον εαυτό τους «διαφορετικό». Κι ας ξεφαντώσουν! Σε ό,τι με αφορά προτιμώ τη σοβαρότητα και τη διακριτικότητα. Αλλά η gay κοινότητα έχει, από παράδοση, πολλά θεατρικά και φαντασμαγορικά στοιχεία... Σχετικά με τον πολιτικό και κοινωνικό πυρήνα των αιτημάτων εννοείται ότι δεν έχω καμιά αντίρρηση: θέλουν να παντρεύονται; Ας παντρεύονται! Αν με ρωτάτε μήπως το θεωρώ γελοίο θα σας πω ότι πράγματι το θεωρώ γελοίο... Όμως τι σημασία έχει; Πολύ συχνά και οι ετερόφυλοι γάμοι μού φαίνονται κομματάκι κιτς...

13). Έχει γίνει πολύς λόγος ότι δεν γράφετε για 'ελληνικά θέματα', για την Ελλάδα. Προσωπικά είχα ακούσει πριν από πολλά χρόνια είναι η αλήθεια, έναν πολύ γνωστό έλληνα συγγραφέα που έλεγε ότι το συγγραφικό σας έργο θα αποτύχαινε γιατί δεν θα είχε αντίκτυπο στο ελληνικό κοινό λόγω της ξενοφερμένης θεματολογίας σας. Αληθεύει ότι γράφετε πιο πολύ για ξένα μέρη, πρόσωπα, καταστάσεις; Αν ναι γιατί;

Γράφω για όσα ξέρω και για όσα με συγκινούν. Μερικές φορές τα θέματα αυτά είναι αμερικανικά, άλλες φορές βρετανικά, άλλες φορές ελληνικά και πάντα πανανθρώπινα. Ο «Έλληνας συγγραφέας» ας κοιτάξει καλύτερα τη δική του θεματολογία κι ας αφήσει στην ησυχία της τη δική μου. Όποιος θέλει να γράφει για το χωριό του, ας γράφει για το χωριό του. Το δικό μου χωριό είναι ο πλανήτης Γη.

14). Έχετε δεχθεί λεκτικές επιθέσεις κατά καιρούς από διάφορους 'αντιφρονούντες' και μη, για τις 'αιρετικές' απόψεις σας για διάφορα θέματα που άπτονται πολιτικής και κοινωνικής ανάλυσης. Τι πιστεύετε ότι είναι αυτό που ενοχλεί στα λεγόμενά σας;

Δεν με απασχολεί καθόλου το ζήτημα, δεν συμμετέχω σε δημόσια διαμάχη. Δεν απαντώ σε επιθέσεις. Πιστεύω αυτά που πιστεύω και εκφράζω αυτά που πιστεύω.

15). Απομονώνω έναν στίχο της Κικής Δημουλά: 'Απογοητεύσου ήσυχα'. Μήπως τελικά αυτό ισχύει για όλους μας; Μήπως όλοι έχουμε καταλήξει εκεί; Υπάρχει τουλάχιστον κοινωνική ελπίδα;

Δεν είμαι καθόλου απογοητευμένη. Κάθε πρωί διασχίζω το Παρίσι με τον σκύλο μου: τρέχουμε στη λεωφόρο κάτω από τις ακακίες. Η ζωή είναι δύσκολη και υπέροχη.

Ο επίλογος

Μπορεί την Σώτη να την αποκαλέσεις αιρετική, ασυμβίβαστη, με έντονο το χαρακτηριστικό της παρρησίας αλλά νομίζω ότι συμφωνούμε όλοι ότι οι απαντήσεις της καταμαρτυρούν έναν άνθρωπο που αισθάνεται και μιλάει καθαρά.

Ανάμεσα στα σκέλια

2011-05-18T10:41:00.000+03:00

Η λίμπιντο δεν έχει όρια. Από καταβολής κόσμου κι ανεξαρτήτως έντασης, πάντα τρύπωνε σε θαλερούς φαλλούς, τρεμάμενους πρωκτούς κι απαιτητικά αιδοία με πρώτιστο σκοπό το τελευταίο δευτερόλεπτο της έκρηξης, εκείνο το σημείο του μυικού σπαραγμού, που μεταμορφώνει τον χαμερπή άνθρωπο σε θεό και δαίμονα. Ασχέτως της παγίδας της ηδονής ως προθάλαμου της τεκνογονίας, το ζεύγος θα κάνει τα πάντα για να ζήσει την υπερπαραγωγή του γαμησιού εκτός του φυσικού νόμου που προστάζει διαιώνιση και υποταγή σε ηθικούς κανόνες. Η ζοφερή ακράτεια του Ντομινίκ και η έκθεσή της που τροφοδότησε με απόλυτη επιτυχία τα μέσα είναι απολύτως υποκριτική και χυδαία. Από αυτό το αστείρευτο ποτάμι της καύλας δεν γλιτώνει κανείς. Όπως κανείς δεν γλίτωσε από το τσουνάμι στην μακρινή και ξεχασμένη Ιαπωνία. Αυτή η περιοδικότητα του νερού είναι μη μετρήσιμη, υπάρχει παντού, ελλοχεύει πανέτοιμη να ξεχυλίσει σαν παγκόσμια ανάσα και να κατακλύσει τα πάντα. Η Διεθνής Κοινότητα τώρα ανακάλυψε το σεξ; Οι παρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων τώρα πήραν χαμπάρι και παρουσίασαν το γεγονός ως πρωτόγνωρο και πρωτοφανές; Τώρα ξύπνησαν από τον λήθαργο προσπαθώντας να καταλάβουν αν ο γηραιός εβραίος με το βλέμμα σπάταλης οχιάς γουστάρει ανωμαλίες; Γιατί δεν ασχολούνται τότε με την ίδια μανία και έκπληξη με τον μέγα μάγιστρο Σίλβιο; Το θέμα δεν είναι ακριβώς το σεξ αλλά η παραβατικότητά του ως η πιο γλυκιά ρώγα σε όλο αυτόν τον κήπο του παραλόγου. Ο επιφανής μαικήνας σαφώς μοιραζόταν ακόλαστες μανίες με τα καλύτερα καλλίγραμα σκεύη. Με φετίχ του την πολιορκία και με όχημα το ασφαλές κυρίαρχο της κατοχής, ίππευε διαβαίνοντας χιλιόμετρα στην παλαίστρα της ηδονής αδιαφορώντας για τα προς το ζην αφού τέτοιοι αγώνες πληρώνονται ακριβά με δυσθεώρητα ποσά. Όμως ο Ντομινίκ δεν γούσταρε το έτοιμο αλλά αυτό που έπρεπε να διαβάλει ο ίδιος, με όλο του το καυλί απαιτητικό και περιορισμένο στον μοναδικό σκοπό που του επέβαλλε καθημερινά ο δικός του νόμος. Η ελευθερία που είχε να αναδυθεί από την μεγαλομανία του τού δόθηκε. Και έπεσε ο ίδιος στην δική του τρέλα. Ο γκρεμός εξάλλου όπως λέει κι ο Κωστής Παπαγιώργης δεν κουράζεται να χάσκει. Κι ο Ντομινίκ δεν έχει τα κότσια πια να τον ανέβει.

Το μίσος, δύω

2011-05-16T11:43:00.001+03:00

Η κ. Σάντρα Αλευρά είναι τραβεστί. Εν ονόματι της δημοκρατίας του λόγου που της παρέχει το Σύνταγμα, προέβη σε χαριτωμενιές και σε βαρυσήμαντα μηνύματα στην πλατφόρμα twitter, ξορκίζοντας το μίσος που έχει, κάνοντάς το λεζάντα για αχόρταγους φοιτητές του ψυχιατρικού κλάδου. Η κ. Αλευρά εκτός του παραπάνω τσιτάτου, πρότεινε με σθένος την κρεμάλα για τους αλλοδαπούς, την επαναφορά της θανατικής ποινής καθώς και την μαζική σφαγή των λαθρο-μεταναστών και μεταναστών της χώρας μας. Καταλαβαίνω την διαταραχή της μειονότητας στο να διαμμορφώνει το δικό της κουκούλι για προστασία, την απουσία οποιουδήποτε ελέγχου και λογοδότησης προς χάριν ιδιαιτερότητας και underground κουλτούρας, την δημιουργία μιας προσωπικής ιστορίας σε κάποιο off-shore νησί για να αποφεύγονται τα βαθύτερα συμπλέγματα και κατάλοιπα που αφήνει μια αλλαγή σε συμπεριφορά και συμμόρφωση με έναν καινούργιο εαυτό. Παρόλα τα παραπάνω η κ. Σάντρα Αλευρά στο gay pride θα ενδυθεί το φαντεζί φόρεμα της μακαρίτισσας Βουγιουκλάκη και θα ουρλιάζει για τα δικαιώματα των τρανς εν Ελλάδι, εξοβελίζοντας στο πυρ το εξώτερον οποιαδήποτε αντίθετη άποψη, μακαρίζοντας την ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας σε μια χώρα που τρώει τα παιδιά της σε ανισότητα και εθελοτυφλισμό. Η κ. Αλευρά θα απαιτήσει την εφαρμογή αιτημάτων και πληρεξούσιων προτάσσοντας τα ψεύτικα πλαστικά στήθη της στον βωμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η ίδια ουρλιάζει και διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για την ακτιβιστική της δράση θυμίζοντας τον χουντικό Παπαδόπουλο που έφτιαχνε δρόμους και όργωνε την Ελλάδα με κλαρίνα και περικεφαλαίες ως άλλοθι, κρύβοντας το μεγαλούργημά του σε Μακρόνησο κι άλλες νήσους. Πιστεύω ότι η κ. Σάντρα Αλευρά έχει εξαντλήσει την λεγόμενη ακτιβιστική της δράση στην ξανατοποθέτηση σκουλαρικιού στον αφαλό της όπως χαριτωμένα μοιράζεται την είδηση αυτή με τους cyber συνδαιτημόνες της. Αρχίζω να νομίζω ότι το gay αναγνωσταριό αντιλαμβάνεται κάπως την αναπηρία του να είσαι διαφορετικός, συγκεκριμένα ομοφυλόφιλος, λεσβία, αμφιφυλόφιλος, τρανς στην Ψωροκώσταινα του 2011. Εμείς οι ίδιοι με το παραπάνω παράδειγμα βγάζουμε τα μάτια μας κι μετά τρέχουμε σε αλάνες και δρόμους ζητώντας τα αυτονόητα αλλά πλέον έχουμε ήδη γίνει κλόουν στα μάτια του φοβισμένου και υποκριτικού κοσμάκη. Ως παραβολή είμαστε οι ίδιοι, οι αδερφές που προχωρούμε με το καροτσάκι και βάζουμε τρικλοποδιά στην άλλη αδερφή με το μπαστούνι που προσπαθεί να ορθοποδήσει από ρατσισμό και απαξίωση. Όσον αφορά την κ. Σάντρα Αλευρά η παρούσα ανάρτηση μόνο καλό μπορεί να της κάνει. Καλό στην ίδια την διευρυμένη παθητική πελατεία της. Διότι η Σάντρα είναι ενεργητικός.

Lost

2011-05-14T11:07:00.003+03:00

Δεν πρέπει να είσαι σίγουρος ποτέ για αυτό που πρόκειται να γράψεις. Οι λέξεις γενικότερα εμπαίζουν αυτόν που τις πιέζει να τρέξουν στο χαρτί, σε ένα δέντρο ή στα εκατομμύρια πίξελ μιας οθόνης. Σήμερα θα παρίστανε άλλο θέμα ο μοναχικός κλόουν της ανάρτησης αλλά η καθημερινότητα είναι απαιτητική πλέον και προστάζει αλλιώς οπότε θα μιλήσω πάλι για κάτι άλλο που γαργαλά την κοιλιά αλλά ενοχλεί το στομάχι καθώς περίεργες ιατρικές γνωματεύσεις κάνουν την εμφάνισή τους, ακάλεστες, για αυτό και φθονερές. Εμμονή μεταγχειρητικού οιδήματος, οξείς πόνοι σε υποχόνδρια, θλαστικά τραύματα σε κεφάλια, ανισοκορία, κάκωση σπληνός ανακατεύουν το λεξικό της λογικής η οποία προσπαθεί να στηριχθεί στα τελευταία σκαλοπάτια θέλοντας να κρατήσει αξιοπρέπεια και στυλ. Καταλαβαίνω άναυδος την συνθηματολογία της απόλυτης τρομοκρατίας και του ολοκληρωτικού μεγαθήριου που εύστοχα αυτοαποκαλείται, ενάρετα και με παρρησία 'Κράτος'. Μου υπενθυμίζεται η ανάγκη της κατασκευής ενός μύθου με επιστημονικά αραβουργήματα για να προσεγγισθεί αυτός ο μύθος και να αναλυθεί, να κοπιάσει σε κουρασμένα μάτια και να εγκαθιδρυθεί σαν παράσιτο σε νευρώνες και μαραμένους φαλλούς. Δεν ανέχομαι την μιζέρια και την θλίψη πολλών που αυταρέσκονται να φωνάζουν ότι 'δεν υπάρχει κράτος'. Κι όμως υπάρχει. Πολύ, μα πολύ κράτος. Χιλιάδες προεδρικά διατάγματα, εκατομμύρια νόμοι, εκατοντάδες αποφάσεις, μη δημοκρατικές νομιμοποιήσεις, η αντικαπιταλιστική πάλη διασύρεται ως τρομοκρατικό παιχνίδι, διπλασιασμός ορίων απειλούμενων ποινών, επιβολή δύο ποινών για αδικήματα που τελέστηκαν σε μία πράξη και πάει λέγοντας το γαϊτανάκι των ρήσεων και των διατάξεων. Άρχουσα τάξη όλων αυτών η γραφειοκρατία με την τεράστια γλώσσα και την ανίκητη βουλιμία. Τα λιβάδια των λαβύρινθων είναι πάρα πολλά, μερικά έχουν ξεκόψει δημιουργώντας καινούργιες ατραπούς και απάτητα μυστήρια. Οι δολοφονίες μεταναστών από το παρακράτος, οι προβοκάτσιες των αστών που παιδεύουν αλλά παγιδεύουν το βλέμμα, η χειραγώγηση μυαλών και κλαδικών μόνο απορίες δημιουργούν κι οργή. Κερασάκι στην τούρτα ο μόνιμος έρωτας της ΕΛ.ΑΣ με την Χρυσή Αυγή, μπελαλίδικος έρωτας, όλα στο σκοτάδι, τα φιλιά για προσάναμμα και τα σώματα έτοιμα για τον μεγάλο τσαμπουκά. Δεν ξέρω αν άλλαξε κάτι από εχθές αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι τα χρόνια της μεταπολίτευσης έχουν οριστικά τελειώσει. Σήμερα στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας θα αλλάξω θρήσκευμα. Θα πετάξω από πάνω μου τα νεκρά, βαφτιστικά νερά. Γιατί θα είμαι έτοιμος για την αλλαγή. Ίσως και την αναγέννηση.

(τα τρία σχόλια που χάθηκαν στο υπερπέραν του μπλόγκερ τα άντλησα από το δικό μου μέηλ και τα ανάρτησα κανονικά. Όποιος επιθυμεί μπορεί να τα διαβάσει εξίσου με τα 'κανονικά'. Η παρούσα ανάρτηση δημοσιεύθηκε την Πέμπτη 12/05 αλλά η Google αυθαίρετα την μετατόπισε στο Σάββατο. Τι να πεις....)

Το μαχαίρι

2011-05-11T12:15:00.000+03:00

Φυσικά και το θέμα της ανάρτησης θα ήταν διαφορετικό σήμερα. Πολύ διαφορετικό. Αλλά βλέπεις ότι η καθημερινότητα σου φανερώνει πράγματα που εσύ τα έχεις κρυμμένα και εθελοτυφλείς, γνωρίζοντάς τα καλά όμως κατά τ' άλλα. Το γνωστό συμβάν που έλαβε χώρα στο κέντρο της Αθήνας δεν αποκαλύπτει κάτι πρωτόγνωρο, ούτε ξεγυμνώνει κάποιο καλά κρυμμένο μυστικό. Αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτό που κρύβεται ενδελεχώς με τέχνη από εσένα ενώ είναι στημένο μπιμπελό, μπροστά στα μάτια σου. Την γνώση του κράτους για την δράση της εγκληματικότητας και παράλληλα την εσκεμμένη ανευθυνότητά του, την μνησικακία του αστυνομικού όχλου που χαϊδεύει τα μούσκουλα της ακροδεξιάς η οποία είδε φως και μπήκε, το μίσος που ξεχειλίζει για τον διπλανό σου, την απογοήτευση των ανθρώπων διαφορετικής ράτσας που θα φάνε και ανθρώπινη σάρκα για την επιβίωσή τους, την αλλοτρίωση που πλέον χύνει ποταμούς φωνών γιατί θέλει να πιστοποιήσει τον ολοκληρωτισμό και την επιτυχία της. Τα πάντα πλέον έγιναν φωνή αλλά εμείς σκεπάζουμε τα αυτιά μας γιατί το καλοκαίρι ακκίζεται ακόμα προ αφίξεώς του. Αυτά αξίζουμε, αυτά λουζόμαστε καθημερινά, καλά να πάθουμε.

Θεατρίνοι

2011-05-10T16:41:00.000+03:00

Τους παρατηρώ κάθε φορά που πηγαίνω σε θέατρο. Έχουν τον βιαστικό θαυμασμό, την εξαναγκαστική λατρεία και το αεικίνητο έρεβος που ψυχανεμίζεται την φήμη και θέλει να της κάνει παρέα. Μιλώ για τους θεατρόφιλους, σοβαροί γενειοφόροι που αυταρέσκονται στην ανάλυση του έργου, αδερφές που θαυμάζουν με στωικότητα και μοιρολατρία την πλάτη της Κατερίνας, ομορφονιές που στριμώχνονται στα παρασκήνια για να ρουφήξουν την νιότη από τον πρωταγωνιστή που αυτάρεσκα καπνίζει το τσιγάρο της ματαιοδοξίας. Όλοι αυτοί, μαζί με πολλούς άλλους που πηγαίνουν να παρακολουθήσουν θέατρο γιατί το γουστάρουν, θρηνούν για την απειλή που επισκιάζει το Θεατρικό Μουσείο, το οποίο χρωστά σε ΙΚΑ, υπαλλήλους του και σε αραχνιασμένα έπιπλα μιας ασπρόμαυρης, λάγνας, πάλαι ποτέ καλλιπάρειας εποχής. Σε μια χώρα όπου το θέατρο γεννήθηκε και ήκμασε, όπου οι δούλοι στα αρχαϊκά μάρμαρα παρακολουθούσαν με μουδιασμένους κώλους Δράμα και Κωμωδία, όπου το δυτικό μοντέλο σφάζεται μετά χαράς για κατανάλωση αγαθών και αγορά όπλων, όλοι οι θεατρίνοι μαζεμένοι μπροστά από την θυμέλη, εύχονται να μην κλείσει το μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο θεατρικής γνώσης που ανέδειξε ανθρώπους όπως ο Κουν και η Λαμπέτη. Πριν λοιπόν η κυβέρνηση φάει τα λυσσακά της, προτού ξεκουμπιστεί με το αερόπλανο σε άλλες ηπείρους, οφείλει να πληρώσει τα χρωστούμενα για να έχει να θαυμάζει. Είναι απαίτηση.

Fuck Off, South!

2011-05-09T13:01:00.000+03:00

Τα παιδιά του νότου ήταν πάντα κακομαθημένα. Επηρεασμένα από την σκούρα επιδερμίδα, τα ακριβά κόπερτον και τα καλογυαλισμένα ασημικά σε σπίτια πλούσιων αστών δεν έβλεπαν τον κίνδυνο που ελλόχευε από πολύ κοντά, κάνοντας τα στόματά τους εις σήμερον ημέραν να χάσκουν από απορία και κουτοπονηριά, παριστάνοντας τον αδικημένο διάκο που απορρίφθηκε εν μια νυκτί από θαρραλέο Λαμιώτη φορτηγατζή. Όταν οι επενδύσεις συρρικνώνονταν, το δημόσιο χρέος θέριευε, το εργασιακό κόστος αυξανόταν (πριν μας μπει το ευρώ στον κώλο), το χαμηλό κόστος δανεισμού έπνεε τα λοίσθια, οι γερμανικές εξαγωγές μειώνονταν, η μεγάλη ανατίμηση του ευρώ έξυνε με μεγάλη αρνητικότητα τις τάσεις εξαγωγών των χωρών, τα τρία βλαστάρια της χαζοβιόλας Ευρώπης έπαιζαν κρυφτό με κρυφό πόθο την απόκτηση περισσότερων μετρητών και γοήτρου από τον όχλο. Σήμερα οι κυβερνήσεις πιστές στον ρόλο τους σαν εγκυμονούσες, πιάνουν αγκαζέ τον κερδοσκόπο, επενδυτές ασφαλίζουν ομόλογα αγοράζοντας νέα CDs που πιάνουν κορυφή Άλπεων, οι μετοχές πιάνουν πάτο παρέα με τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη ενώ οι τράπεζες καρπώνονται οφέλη παίζοντας τα μήλα με τον φαλλό κάργα καυλάτο για το τελειωτικό φινάλε. Κι μετά κάποιοι επιμένουν ότι το γυναικωτό απολειφάδι Jeffrey θα σώσει την Ψωροκώσταινα από τις ξένες δυνάμεις του κεφαλαίου. Μάλλον τελικά σε κανιβαλισμό οδηγούμαστε. Η καλύτερη λύση. Χωρίς κόστος. Άσχετο: Ο Καντάφι πού διάολο βρίσκεται;

Ο ήλιος καίει για μας τους gay (Updated)

2011-05-06T15:31:00.003+03:00

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία μεταξύ εφημερίδων και μπλογκς, για την επέλαση του παγκόσμιου αδερφάτου στην Ελλάδα, με απώτερο σκοπό το ζεστό χρήμα, την καλή διαβίωση και την πεποίθηση ότι η πουστιά στον ζεστό νότο απολαμβάνει προνόμια και κουνά σήμαντρα που αφήνουν με το στόμα ανοιχτό τον πιο ρηξικέλευθο αγωνιστή του υπαρξιστικού κώλου. Παρόλα αυτά θα διαφωνήσω με αυτό το εγχείρημα. Για ακόμα μια φορά η πολιτεία βάζει τα καλά της για να υποδεχθεί το άλλοθι που θα την οδηγήσει σε μια υποκριτική αποδοχή του διαφορετικού, απομυζώντας όμως καρπούς χωρίς το δικό της αντάλλαγμα. Φυσικά τα πανηγύρια-κράχτες του 'κινήματος', θα αδράξουν την ευκαιρία και θα καυχώνται σε συγγενείς και φίλους με περίσσια αυτοτιμωρητική καύλα για όλο αυτό το υπερθέαμα του παραλόγου, ξεχνώντας στιγμιαία την αναπηρία τους η οποία όλο και θεριεύει, τονίζοντας για χιλιοστή φορά την απουσία σοβαρότητας και αποτελεσματικού σχεδιασμού. Όλο αυτό το γαϊτανάκι της ανεμελιάς και της δήθεν προόδου προκαλεί αηδία και επισημαίνει για ακόμα μια φορά την σχέση κράτους και διψασμένων για φήμη και εμπόριο αδερφών-ηγετών. Η ομοφοβία και ο ρατσισμός των πολιτών θα συνεχίζει να υφίσταται, οι συνειδήσεις θα επηρεάζονται από το σαρωτικό κράτος και τις φιλοδοξίες της καλλιπάρειας αδερφής που γουστάρει το κοινοβούλιο και τον θώκο στην Αθήνα του δήμου, πράξεις που συνιστούν ανηθικότητα και υποτέλεια του ενός προς τον άλλο για χάριν χρήματος και δόξας. Η Ισπανία και η Ολλανδία, κράτη σύγχρονα και ευρωπαϊκά έχτισαν σοβαρές κοινωνικές υποδομές σε αναγνώριση δικαιωμάτων, συμφερόντων, κοινωνικής συμβίωσης. Η νεο-φιλελεύθερη Ελλάδα τι κάνει; Τελικά αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι όταν το κράτος θυμάται την glory hole, τότε κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Συγγνώμη αλλά δεν θα πάρω.

Μόνος στεκόμενος

2011-05-05T12:49:00.000+03:00

Ίσως είναι η ιδέα μου, οι τρομαγμένες και βασανιστικές σκέψεις που με κατατρέχουν, το άγχος και η μουντάδα στα βάθη της μονάζουσας σκέψης, η απόλυτη θλίψη που κατοικοεδρεύει στους νευρώνες και τα ιδρωμένα χέρια. Τα πάντα γύρω μου διαστρεβλώνονται, όλα έχουν κι άλλο νόημα, οι συμβολισμοί και τα νούμερα έχουν αλλάξει συμπεριφορά, τίποτα δεν μένει το ίδιο για να έχω ένα σημείο αναφοράς, η βία με τυφλώνει και προτιμώ να κάθομαι στο ίδιο μέρος, η επαναστατικότητα έχει κατακαθίσει στον πάτο και δεν κουνιέται, κουρασμένη και ακούνητη σαν μούμια σε πανάκριβη σαρκοφάγο, δεν κινούμαι γιατί φοβάμαι το χελιδόνι που έρχεται, το αίμα μου σκουριασμένο και αδιάφορο πλέον για πληγές και αιμορραγίες. Δύσοσμα δευτερόλεπτα, άλικες εποχές.

Άλλο δεν....

2011-05-04T12:40:00.000+03:00

Ανέκαθεν ήταν ο αγαπημένος μου φίλος, η συντροφιά μου η αέναη, το αγαπημένο μου απαγορευμένο. Μαζί του είδα πράγματα διαφορετικά, συζήτησα τους πιο μελαγχολικούς μου πόθους, με κοίταζε την ώρα που στεκόμουν γυμνός μπροστά σε αποφάσεις, αραβουργήματα και πρόσωπα. Δεν ξέρω γιατί αλλά τις τέσσερις αυτές ημέρες που αποχωρίστηκα την ιδιαίτερη αυτή μυρουδιά, τις γαλάζιες τουλίπες του καπνού που ξεδιπλώνονται με τον δικό τους ηδυπαθή τρόπο, καταλαβαίνω ότι κάτι πολύ δικό μου αποκολλήθηκε και ξέφυγε αναζητώντας καινούργια τιμαλφή συντροφικότητας και υποταγής. Πρέπει να το πάρω απόφαση ότι πέταξα μακρυά ίσως το μοναδικό κομμάτι που δεν μου χάλαγε ποτέ χατίρι, που συνέχιζε να καίγεται μετά από τα τρυφερά φιλιά, που ανέμενε υπομονετικά στην ταμπακιέρα για μια ακόμα επτάλεπτη ηδονή. Παρόλα αυτά επιμένω. Εγώ άλλο δεν.

About Osama

2011-05-03T12:06:00.000+03:00

Από πότε δολοφονούνται εν ψυχρώ ηγέτες από τους λευκούς χωρίς μια δίκαιη δίκη;

Στις Κούκλες

2011-05-02T14:33:00.001+03:00

Την Παρασκευή το βράδυ συμπαρέσυρα τρεις εκπαιδευτικούς στο μαγαζί 'Κούκλες' στο Κουκάκι. Οι σχετικοί αντιλαμβάνεστε την έκπληξη ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους διότι δεν είχαν ιδέα περί τίνος θεάματος επρόκειτο ούτε κι εγώ βέβαια αποκάλυψα τίποτα πέρα από κάτι μικρά υπαινικτικά σχόλια ατάκτως ερριμένα. Φυσικά στο τέλος τους άρεσε τόσο που πιέζουν να ξαναπάμε 20 του Μάη που θα έχει Eurovision βραδιά. Γενικά το μαγαζί έχει φτιάξει κατά πολύ, οι καναπέδες μπροστά έχουν δώσει μια αρχοντιά για πρώτο τραπέζι ενώ το θέαμα είναι το καλύτερο που έχω δει, εφάμιλλο για να μην πω καλύτερο από αυτό της αλλοδαπής. Τα κορίτσια επαγγελματίες, με μπόλικο ταλέντο στις μιμήσεις και χαρωπά αεράτους ακκισμούς όταν κάτι πάει στραβά λόγω live ιδιώματος. Αυτό που αδικεί το μαγαζί είναι η πολύ μικρή σκηνή και ο πολύ στενός χώρος ακριβώς μπροστά από αυτήν. Κατά τα άλλα όλα είναι σούπερ και ιδιαίτερα, κάτι που ταιριάζει σε ανοιχτά μυαλά και συγκαταβατική διάθεση.

Το κλύσμα

2011-04-29T09:45:00.000+03:00

Ένα από τα αγαπημένα παιδιά της εν γένει αποβλάκωσης είναι και οι πριγκιπικοί γάμοι μεταξύ ανέραστων ζευγαριών τα οποία επισημοποιούν την σχέση τους με τυμπανοκρουσίες, πάρτι τίγκα στο τσάϊ και επιδόρπια με άρωμα εγγλέζικης εξοχής και βαριεστημένου συναισθήματος. Τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης πιστά στον ρόλο τους ως προβοκάτορες, ενδυναμώνουν την στεναχώρια της κάθε αποτυχημένης και ανίκανης νεανίσκης, προβάλλοντας απευθείας τα χρυσοποίκιλτα καθίσματα όπου θα κάτσουν επιδέξιοι κώλοι με τεράστια καπέλα και όμορφες ραφές στο πλάι, κάνοντας τους συνειρμούς της σκέψης να αποθηκεύουν ενοχές και αϋπνίες γιγαντώνοντας την μιζέρια και την θλίψη των κοινών θνητών. Από εμένα το χλιαρό ζευγάρι παίρνει το κλύσμα της χρονιάς με μπόλικο ευωδιαστό λιπαντικό σε χρώμα μωβ που θυμίζει πένθος. Εύχομαι και του χρόνου τα ίδια. Πολλά φιλιά.

Παρελθόντα

2011-04-26T17:20:00.000+03:00

Μες στην αϋπνία μου με καταδιώκεις

ο χρόνος ανυπέρβλητος και υγιής

δεν τον νοιάζουν τα δικά μου καμώματα.

Ο απόηχος

2011-04-25T15:46:00.000+03:00

Οι καμπάνες σταμάτησαν να χτυπούν. Οι νεοέλληνες κοιμούνται μακάρια αφού χωνεύουν τα σπληνάντερα, το αθώο αρνί και τα κοκορέτσια που κατανάλωσαν, αρεσκόμενοι να σκέπτονται ότι η βρώση θα εξαλείψει τις αμαρτίες και θα φέρει καλύτερες ημέρες. Το άλλοθι του Πάσχα, ουρά του συστήματος εξόχως χαϊδεμένη, πληρώνεται αδρά κάθε χρόνο μηχανευόμενο καινούργια θαύματα και δωρεές για την ανύψωση της Μεγάλης Ιδέας, της αλάθητης ορθοδοξίας και του κακομοίρη Χριστούλη που βαρέθηκε να χύνει τόσα δράμια αίματος σε εβραϊκό έδαφος. Από αύριο τα πρόβατα θα ξαναμπούν στο μαντρί, εργαζόμενα σκληρά για την πρόοδο της πατρίδας και του έθνους ενώ η λέξη έλλειμμα επιτέλους γίνεται κλύσμα και δεύτερο πετσί στις συνειδήσεις κάνοντας την κωλοτρυπίδα του Jeffrey περιχαρή, ανοίγοντας καινούργια παράθυρα σε έναν γελαστό, υπέροχο κόσμο. Το κατευόδιο στα σκοτεινά κελιά της δουλείας θησαυρίζει κρεμάμενο σε όλους τους τοίχους των νοικοκυριών, παρέα με τις ψωλέτες των πρωινάδικων, τους ηδυπαθείς φωνασκούντες στα τηλεοπτικά παράθυρα, την παραλειπόμενη παιδεία, την φανατίλα των κομμάτων και τον ευνουχισμένο πλέον ανδρισμό του άνδρα κουβαλητή και στυλοβάτη. Όλα πάνε according to plan, το έλεος απλωμένο και μπόλικο για να αποχαυνώνει τον πιστό, η δουλειά προβοκάτορας των σωματέμπορων τραπεζών. Τα ίδια κοστούμια σε άθλιους ηθοποιούς.

Το πρόβλημα της στέγης

2011-04-22T13:05:00.000+03:00

Κύριε

μη μας πάρεις κι άλλο

τις απώλειές μας

Δεν έχουμε πού αλλού να μείνουμε.

Άνθρωποι και ποντίκια

2011-04-21T13:43:00.000+03:00

Τα πρόσωπα μένουν τα ίδια. Απλά άλλαξε η αποκριάτικη μουτσούνα αλλά όχι οι χειρονομίες. Η χούντα εξακολουθεί επί ελληνικού εδάφους να μοιράζει τα αήθη ψεύδη της με την προβιά του νικητή και του ρηξικέλευθου εργάτη που εργάζεται σκληρά και μεθοδικά για το πρώτιστο όφελος που μεταφράζεται ως αγάπη για την πατρίδα και τον κοσμάκη. Το ξύλο και οι αμυχές σε πρόσωπα, τα βασανιστήρια με την ευλογία της εκκλησίας, η βία και το πολυπρόσωπο κράτος διαδέχονται με επιτυχία το παρόν που λυσσά για προβοκάτσιες και πλούτο. Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν, βιβλία γράφονται και διαβάζονται αναπαριστώντας τον παρελθόντα χρόνο, σκηνές μίσους αναπαριστώνται μπροστά σε κάμερες και ρεπορτάζ αλλά η αλήθεια δεν κάνει πίσω. Το μέλλον του ανθρώπου είναι γραμμένο στο παρελθόν του και η ιστορία εκδικείται γνωρίζοντας ότι ο μεσαίωνας καλά κραττεί. Ο μανιαμούνιας Jeffrey, έρμαιο των τραπεζών και του κεφαλαιοκρατικού ολοκληρωτισμού σκύβει το κεφάλι και προχωρά ακάθεκτος, ηττημένος από την γυναικωτή του φύση. Ο σοσιαλισμός που τόσα χρόνια τον διαφήμιζε καταπατήθηκε από τον φόβο του και την ατολμία του να διεκδικήσει τα αυτονόητα με τόλμη και καθαρό λόγο. Δεν υπάρχει διαφορά με τον επαίσχυντο δικτάτορα που αιώνια να είναι τα σκατά στον τάφο του. Το ίδιο ηλίθιο χαμόγελο, η ίδια φασιστική τακτική με ακαταλαβίστικα οικονομικά ιδεώδη, ο ίδιος εξάψαλμος με πρόσχημα την σωτηρία και την πρόοδο. Ο κοσμάκης κλεισμένος στο καβούκι του, στραγγαλισμένος από την έλλειψη παιδείας και ρευστού κοιτάζει αποσβολωμένος το χαζόκουτο τρέμοντας για το μέλλον. Το επιτελείο του μαμάκια Γιωργάκη κάνει το καθήκον του, φοβούμενο για την θέση του και τις όποιες ελαφρύνσεις αν αρθρώσει αντίθετο λόγο. Στο ίδιο τσουκάλι όλοι λοιπόν, η λάσπη μας βάφει το σώμα κι εμείς νομίζουμε ότι είναι πασχαλινή μπογιά. Γαμώ τον Χριστό μου, γαμώ.

Η τρέλα

2011-04-20T14:27:00.000+03:00

Είναι πλέον κοινό μυστικό το οποίο εντός των ημερών θα σκάσει σαν νερό σε πεισματάρικο φράγμα. Ο απολυταρχισμός, ο συντηρητισμός, ο φασισμός και ο νεοφιλελευθερισμός βγάζουν τον υποκριτικό τους μανδύα και αναδύονται από πολίτες, εφημερίδες και ειδήμονες που φαντάζονται την πρόοδο και την μακροημέρευση με τον δικό τους εμετικό τρόπο. Οι Φιλνανδοί που απασχολούσαν τα ταμπλόϊτζ με το ετήσιο κυνήγι κουνουπιών κατάφεραν το περιβόητο δήγμα να το μετοικήσουν σε πολιτική και ιδιοτέλεια. Πολύ φοβάμαι ότι όλο αυτό το ευρωπαϊκό τσουνάμι της ευτέλειας και του εγωκεντρικού ατομικισμού έχει πλημυρίσει χωρίς έλεος τους κόλπους και τα μούτρα χιλιάδων πολιτών που πλέον βρίσκουν διέξοδο στην τρέλα ή την αυτοκτονία. Κάθε καινούργια ημέρα ένα ακόμα γκρίζο σύννεφο. Ως πότε;

Μεγάλες φανφάρες

2011-04-19T18:01:00.000+03:00

Δύο χιλιάδες χρόνια τώρα, παίζεται η ίδια ταινία με τις ευλογίες του κράτους και της χουντόδουλης εκκλησίας. Αναμμένα κεριά, λαμπάδες που συμβολίζουν τον κραταιό φαλλό, γένια θύσανοι που βρομάνε θείο καπνό από το θυμιατό και ελεήμονες φάτσες πολιτών που λυπούνται για το μαύρο χάλι σε πεζοδρόμια, τοίχους και μετανάστες αλλά χαλαλίζουν μια σκέψη δευτερολέπτου για όλη την κακοτυχία που τους δέρνει προσμένοντας το μοιραίο με την φάτσα του Χριστούλη φόρα παρτίδα, ο οποίος σκυλοβαριέται αλλά το καθήκον πρώτιστο για εκαταμμύρια μαλάκες. Συνεπείς στο ραντεβού τα μέσα μαζικής ενημέρωσης καταναλώνουν διαφημιστικά και μπόλικη καύλα μεταξύ ταινιών που το μαστίγιο και τα καρφιά, οι Ιουδαίοι και η θεοκρατούσα πρωτοστατούν αφού είναι διαπιστωμένο ότι αυτή η τακτική της προβολής φέρνει κέρδη και μαλάκυνση στο πολιτισμένο και τακτικό πλήθος που θέλει να πληροφορείται για πολέμους, σερβιέτες και σαμπουάν μαλλιών. Πρέπει να ομολογήσουμε ότι από αυτό το πανηγύρι λείπει ο άντρας της χρονιάς Χριστόδουλος που τα αποφθέγματά του έκαναν το χειλάκι του κάθε πικραμένου να χαμογελά προσμένοντας το επόμενο κρυόκωλο αστείο για να ανακουφιστεί. Κράτος και Εκκλησία, σαν σιαμαία αδερφάκια περπατούν χέρι-χέρι γελώντας πονηρά με ικανοποιητικές και ηχηρές κλανιές αφού γνωρίζουν ότι η σύγχυση και η παράδοση των όπλων έχει επιτευχθεί. Όσο για αυτούς που δεν παραδίνονται αμαχητί έχει ο Θεός! Περαστικά σε όλους μας.

Το αίμα κι η καρδιά

2011-04-18T13:45:00.000+03:00

Τα συλλαλητήρια δίνουν και παίρνουν. Σήμερα το ΚΚΕ θα πραγματοποιήσει έρανο με πρωθιέρεια την Αλέκα ως καλό δείγμα ραμολιμέντου για τις επερχόμενες γενεές που έρχονται. Με αισθητική τηλεοπτικού 902, υπότιτλους από τα ρωσικά και μια ανεπαίσθητη φαγούρα στα σκέλια λόγω σταλινικής πρωκτολαγνείας, θα φιλολογήσει το κόμμα τσιτάτα από αγωνιστές κομουνιστές, γεμάτο οίστρο και λαχτάρα να κρατήσει σφιχτά στα χέρια το πολυπόθητο 8% με σήμα το άπειρο ιδεώδες. Μαλλιάδες με κόκκινα λάβαρα και μουνίτσες με αξύριστες μασχάλες, θείτσες με ζωγραφισμένο μουστάκι και δεκάευρο στην τσέπη, παππούληδες με παραπονεμένα αρχίδια από την κακουχία και την μνησικακία του εμφυλίου θα δώσουν το παρόν, σκεπτόμενοι την ημέρα που η μπουρού του εργοστασίου θα σημάνει την έναρξη των εργασιών, του μεροκάματου και την εξύψωση της ελπίδας για άφθονα άλικα συντριβάνια από προστάτες και κλειτορίδες. Το ΚΚΕ το ξέρει καλά αλλά το κρύβει εντέχνως στα κακόμοιρα κιτάπια του ότι όχι μόνο είναι γρανάζι του ίδιου του συστήματος αλλά αναπαράγει τον ίδιο μονόλογο εδώ και δεκαετίες εκλιπαρώντας για μια διοικητική θέση ή κάποιον θώκο που θα ξαποστάσει τον κώλο του για να δίνει εντολές, να απολαμβάνει την δουλοπρέπεια και να εισπράττει ακριβώς τα ίδια τιμαλφή με πρόσχημα τον αγώνα και την πρόοδο. Έχει ξεχάσει ότι οι αγώνες γίνονται στον δρόμο με αίμα και καρδιά ανεξαρτήτως αν εκμεταλλεύεται κι αυτό το τελευταίο προπύργιο ελευθερίας για να λούζεται αυτάρεσκα όπως στα παρελθοντικά φασιστικά του συνέδρια. Δεν θα του περάσει όμως. Είμαστε κι εμείς εκεί έξω.

Συνομιλίες-Μαριανέλλα Κλώκα

2011-04-15T12:55:00.000+03:00

Ο πρόλογος

Η Μαριανέλλα Κλώκα είναι η διευθύντρια της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης 'Θετική Φωνή-Άνθρωποι και HIV'. Πάντα με συγκινούσε η ανιδιοτελής ιδεολογία ανθρώπων οι οποίοι ασχολούνται καθημερινά και με παρρησία με προβλήματα που απασχολούν τον άνθρωπο και την εν γένει δοκιμασία του σε αυτόν τον πλανήτη. Ας δούμε τι μας είπε.

Το κυρίως θέμα

1). Σε τι πεδία δραστηριοποιείται η Θετική Φωνή; Ποιος είναι ο στόχος της;

Η Θετική Φωνή, ο σύλλογος οροθετικών Ελλάδας, ασχολείται με την προάσπιση των δικαιωμάτων των ανθρώπων που ζουν με HIV/AIDS, με την ενημέρωση των ευπαθών ομάδων αλλά και του ευρύ πληθυσμού τόσο σε σχέση με την πρόληψη αλλά και με την αντιμετώπιση του στίγματος. Βασική μας μέριμνα είναι επίσης οι επισημάνσεις προς την πολιτεία, τους φορείς και τους κοινωνικούς εταίρους για τη χάραξη καλύτερων και αποτελεσματικότερων πολιτικών για το HIV/AIDS στη χώρα μας.

2). Πώς είναι η συνεργασία της οργάνωσης με τους δημόσιους φορείς; Επειδή υποψιάζομαι ότι θα είναι προβληματική σε πολλά πεδία, πώς εσείς παρακάμπτετε τις όποιες αντιξοότητες;

Οι δημόσιοι φορείς στην Ελλάδα δεν πάσχουν από ανθρώπους που έχουν μεράκι και θέλουν να κάνουν κάτι αξιοπρεπές. Ψάχνοντας μέσα στο δημόσιο θα βρεις τέτοιους ανθρώπους. Πάσχουν από μακροπρόθεσμες πολιτικές, στόχους και μεσοπρόθεσμες σοβαρές αξιολογήσεις της εργασίας ώστε να μην περνάνε τα χρόνια χωρίς απτά αποτελέσματα. Η δημιουργία συμμαχιών με ανθρώπους σε θέσεις – κλειδιά και η παρότρυνση των οροθετικών να ασχολούνται με τα προβλήματα και τις διεκδικήσεις τους είναι οι τρόποι που προς το παρόν εμείς χρησιμοποιούμε για να ξεκουνάμε το σύστημα υγείας σε ό,τι μας αφορά.

3). Μιλήστε μας για την οροθετικότητα σήμερα εν Ελλάδι. Έχουν επιτευχθεί στόχοι σχετικά με την ενημέρωση και την εκπαίδευση;

Έγιναν αξιόλογες προσπάθειες στα τέλη του 80 και τη δεκαετία του 90 και μετά το θέμα ξεχάστηκε. Θα το λέω ξανά και ξανά: χρειαζόμαστε άμεσα την εισαγωγή του μαθήματος σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, άμεσα! Όσες εκστρατείες ενημέρωσης και να κάνεις αν δεν διαμορφώσεις συνειδήσεις για την πρόληψη, την προστασία και την απόλαυση του σεξ, αν δεν μιλήσεις χωρίς ηθικολογίες για αυτά τα θέματα σε νεαρές ηλικίες, τα άλλα είναι πασαλείμματα.

4). Φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν περιπτώσεις όπου κάποιος όντας οροθετικός γνωρίζει ελάχιστα πράγματα σχετικά με τον ιό και την μεταδοτικότητά του. Αναλύστε μας λίγο την συμβολή της Θετικής Φωνής σε μια τέτοια περίπτωση.

Πάμε ακόμα πιο πίσω: υπάρχουν περιπτώσεις που κάποιος δεν γνωρίζει καν το HIV status του, δηλαδή μπορεί να είναι οροθετικός και να μην το ξέρει. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο κίνδυνος είναι αρκετά μεγάλος γιατί καθώς νομίζει πως δεν τον αφορά κάνει σεξ χωρίς προφυλάξεις και αυτός είναι από τους μεγαλύτερους κινδύνους. Η Θετική Φωνή ξεκίνησε από την αρχή και θα κάνει κάθε χρόνο εκστρατεία για το ΤΕΣΤ HIV. Ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι ότι οι οροθετικοί υπό θεραπεία «θωρακίζονται» από το κοκτέιλ φαρμάκων και σε συνδυασμό με τη χρήση προφυλακτικού οι κίνδυνοι μετάδοσης του ιού στους ερωτικούς τους συντρόφους ελαχιστοποιούνται. Μπορούν λοιπόν να έχουν μια υγιή και άνετη σεξουαλικά ζωή υπό αυτές τις προϋποθέσεις. Στις συναντήσεις μας με τίτλο «Εγώ και ο HIV» συζητάμε διαρκώς θέματα ενημέρωσης που αφορούν τους ανθρώπους που ζουν με τον ιό.

5). Από ό,τι γνωρίζω υπάρχει περίπτωση όπου η ελληνική δικαιοσύνη έχει αποφασίσει αρνητικά για οροθετικό να εξακολουθεί να εργάζεται στο χώρο της δουλειάς του για να επιτευχθεί εργασιακή ειρήνη! Πόσο παρεμβατική μπορεί να γίνει η Θετική Φωνή ενάντια σε μια τέτοια απόφαση;

Ετοιμάζουμε ημερίδα για το θέμα των δικαστών και την επαρκή ενημέρωσή τους. Θα πραγματοποιηθεί στις 10 Δεκεμβρίου στην Αθήνα και θα έχει σκοπό να ευαισθητοποιήσει το δικαστικό σώμα ώστε τέτοιες αποφάσεις και μάλιστα από Ανώτατο Δικαστήριο να αποφευχθούν στο μέλλον.

6). Υπάρχει αντίλογος όσον αφορά στην ακτιβιστική δράση της Θετικής Φωνής από συγγενείς, φίλους ή πολίτες που συναντάτε σε κάποια εκδήλωση ή συνέδριο; Μήπως όλο αυτό το πλαίσιο δράσης της οργάνωσης θεωρείται υπερβολικό;

Καθόλου, το ακριβώς αντίθετο. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν γραφτεί οικογενειακώς είτε ως μέλη είτε ως εθελοντές και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό για τους ανθρώπους που ζουν με HIV να βλέπουν δηλαδή ενεργά την οικογένειά τους στο πλευρό τους.

7). Πώς επηρεάζει την καθημερινότητά σας η ενασχόληση με τρέχοντα θέματα της οργάνωσης;

Καταλυτικά, κυρίως ως προς το θέμα του ελεύθερου χρόνου, που αποζητώ διακαώς καθώς η διεύθυνση της Θετικής Φωνής δεν είναι κάτι που περιορίζεται σε μερικές ώρες εργασίας ημερησίως. Είναι μια διαρκής ανησυχία, μια συνεχής φροντίδα. Όμως είναι μια δημιουργική εργασία που με ευχαριστεί γιατί αφενός έχει να κάνει με ατζέντα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για τα οποία με κάθε τρόπο θα μάχομαι όσο υπάρχω και αφετέρου έχει να κάνει με ανθρώπους, πράγμα ιδιαιτέρως ευχάριστο για μένα.

8). Σε σχέση με το εξωτερικό, σε ποιο ποσοστό οι ελληνικές οργανώσεις έχουν κάνει θετικά βήματα σπάζοντας τον φραγμό της προκατάληψης και της κωλυσιεργίας προσφέροντας όντως μια θετική φωνή σε ό,τι προβληματίζει και άπτεται αφύπνισης;

Η κατάσταση έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια. Πέρασε το μεγάλο κύμα όπου ο κάθε ένας έκανε μια ΜΚΟ γιατί πολύ απλά αν δεν έχεις στόχους, μεράκι, βάση ανθρώπων και πόρους θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη η επιβίωσή σου. Σιγά σιγά παρατηρείται και μια στενότερη συνεργασία μεταξύ ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο. Είμαστε σε αρχικά βήματα αλλά γίνονται και αυτό είναι πολύ ελπιδοφόρο. Τα διάφορα εγώ μπαίνουν στην άκρη όλο και περισσότερο δίνοντας χώρο σε συνολικές διεκδικήσεις.

9). Επειδή γνωρίζω ότι έχετε ταξιδέψει πολύ πού πιστεύετε ότι υπάρχει το μεγαλύτερο πρόβλημα σε ενημέρωση και πρακτική σχετικά με τον HIV αλλά και το AIDS;

Τελευταία οι δείκτες λένε ότι η αύξηση των κρουσμάτων είναι αλματώδης στην Ανατολική Ευρώπη. Γι αυτό και το προηγούμενο παγκόσμιο συνέδριο έγινε στη Βιέννη ως πόλη σταυροδρόμι μεταξύ Ευρώπης και πρώην Ανατολικού μπλογκ. Τον Μάιο ένα ακόμα συνέδριο θα γίνει στην Εσθονία για τους ίδιους λόγους. Η μαύρη Αφρική όμως –όπως έχουμε βαφτίσει την υποσαχάρια Αφρική – εξακολουθεί να έχει τα ηνία των περισσότερων μεταδόσεων αλλά και της δυσκολίας στην πρόσβαση σε θεραπεία των ανθρώπων που ζουν με HIV/AIDS. Η παγκόσμια κοινότητα πρέπει γρήγορα να λήξει και το θέμα των generics. Δεν μπορείς να επιβαρύνεις τον Αφρικανό ούτε με ένα δολάριο για τη θεραπεία του, είναι μαθηματικώς αποδεδειγμένο ότι δεν θα πάει να την πάρει αν η πρόσβαση σ’ αυτήν δεν είναι δωρεάν.

10). Οι ανασφάλιστοι και οι μετανάστες έχουν το δικαίωμα στην δωρεάν πρόσβαση φαρμάκων; Αν όχι τι παρέμβαση έχει κάνει η Θετική Φωνή; Ποια η στάση του Κράτους απέναντι σε τέτοιες περιπτώσεις;

Όχι δεν έχουν δικαίωμα στην πρόσβαση. Είναι το πιο ακανθώδες θέμα στην Ελλάδα σήμερα. Υπάρχει νομικό κενό και πρέπει άμεσα το κράτος να κινηθεί για να το λύσει. Δυστυχώς πέραν από πάσης φύσεως αλχημειών που κάνουμε και εμείς και οι γιατροί (και είναι προς τιμήν όσων ψάχνουν να βρουν τρόπους να μην αφήσουν στο έλεος τους ανασφάλιστους και τους μετανάστες) μόνο η πολιτεία μπορεί να λύσει αυτό το θέμα. Η Θετική Φωνή έχει καθήκον να φωνάζει με όποιον τρόπο μπορεί για τη λύση του ζητήματος. Είναι top στην ατζέντα των διεκδικήσεών μας.

11). Εν έτει 2011 πώς βλέπετε την εξέλιξη της Θετικής Φωνής; Θα μπορέσει εν τέλει να αφυπνίσει και να δραστηριοποιήσει κοινωνικές ομάδες σε αυτόν τον σκληρό αγώνα πάλης με τον HIV;

Θα κάνουμε το καλύτερο με υπευθυνότητα, σχεδιασμό και πάθος. Δεν περιμένουμε θεαματικά αποτελέσματα αλλά σταδιακές μικρές ή μεγάλες νίκες. Αν καταφέρουμε να βγάλουμε τους ανθρώπους που ζουν με HIV από την ντουλάπα και να βρεθούμε μαζί σε διεκδικήσεις αυτό θα είναι νομίζω από τα μεγαλύτερα οφέλη.

Ο επίλογος

Για μία ακόμα φορά δεν διαψεύστηκα. Άνθρωποι με μεράκι και τόλμη ετοιμάζουν καθημερινά δράσεις και προγράμματα με σκοπό την αφύπνιση και την πρόοδο. Είμαστε μαζί τους. Για περισσότερα θετικά βήματα εδώ.

Ενός λεπτού μαζί....

2011-04-14T13:51:00.000+03:00

Όχι άλλο Πάσχα

2011-04-13T14:01:00.000+03:00

Η έξαρση της θρησκευτικότητας των νεοελλήνων κοντοζυγώνει. Ξαφνικά τα πάντα παίρνουν μια άλλη τροπή καθώς τα κεφάλια ατενίζουν το μπλε του ουρανού για το επικείμενο θαύμα. Ρασοφόροι και εωσφόροι βγαίνουν στις πλατείες, μαλακισμένα κωλόπαιδα ανάβουν δυναμιτάκια για το απαραίτητο χύσιμο της αγαλλίασης των παρευρισκομένων στο 'Χριστός Ανέστη'. Μια ακόμα γιορτή υποκρισίας. Το κεφάλι κλίνει στο ανώτερο ον, οι παπάδες το έχουν πιάσει το μήνυμα αιώνες τώρα και φωνάζουν σαν παλιάτσοι σε τσίρκο, οι κουφάλες μαμάδες κάνουν τον σταυρό τους για περισσότερα λεφτά και για μεγαλύτερη βαρβάτη στύση των υιών τους. Φαύλος κύκλος ευγενικά και στρατηγικά στημένος γύρω από εξαπτέρυγα και θεοκρατία. Εκτός από την τρόϊκα έχουμε και τον μπαμπούλα θεούλη. Περαστικά μας.

Fucking Debtocracy

2011-04-12T13:00:00.000+03:00

Θα ήταν ευχής έργον ο γυναικωτός πρωθυπουργός της Ελλάδος να πάταγε το πόδι του στο ελικόπτερο και να εξαφανιζόταν σε κάποιον άλλον γαλαξία. Ο μαμάκιας και ψοφοδεής της διαφθοράς και του κενόδοξου καπιταλισμού θα χαιρετούσε χαιρέκακα το σκατοχώρι που λέγεται Ψωροκώσταινα και θα έφευγε με το τελευταίο του κοστούμι αναζητώντας τα ποθητά αγόρια που χρησιμοποιούν λάπτοπ, μιλάνε με αμερικανοκλανιές και συζητάνε μεγαλοφώνως για χρέη, χρήματα και βίλες με θέα παραλίες όπου μαυρούκοι με καυλάτα μούσκουλα θα παίζουν βόλεϊ και κρυφτό πριν το αποκορύφωμα των χυμών τους σε παντελονάκια στενά και ξυρισμένα στήθη. Το ντοκιμαντέρ του Άρη μου έκανε πολύ καλό. Μου υπενθύμισε εντέχνως τι σημαίνει να είσαι Έλληνας σε ένα κομματικό κράτος, τι σημαίνει κρετίνος λαός και αποσιώπηση, τι εστί μαλάκυνση εγκεφάλου και Όλγα-Καριόλα Τρέμη. Όλοι οι πολίτες του διαδικτύου μιλούν για την ταπεινή αυτήν προσπάθεια η οποία χωρίς διαφημιστές και παντός είδους μεγάλα κεφάλαια κατάφερε να αποτυπώσει στην οθόνη με εκατομμύρια πίξελ τι συμβαίνει στον κόσμο της παγκόσμιας αγοράς. Τερτίπια, πρακτικές και πουστιές των ελληνικών κυβερνήσεων βγήκαν επιτέλους στο φως με λιτό και απέριττο τρόπο. Ο μαλάκας ελληνάρας τρελαίνεται από καύλα που το καυλί του κοινοβουλίου περνάει το ορθό και χτυπά με λύσσα τον προστάτη του, μόνο που μερικά χρόνια αργότερα αρχίζει και πονά αλλά πλέον είναι αργά για παρακάλια και ανταπόδοση. Η όλη κατάσταση ήταν προδιαγεγραμμένη και τα τριακόσια βοοειδή γνώριζαν πολύ καλά τις επιπτώσεις και την ανέχεια που θα σκέπαζε τον γαλάζιο μπουρδελότοπο του ελλαδιστάν με μπροσταρόκριο τον ατάλαντο και άχρηστο Κωστάκη που κρύβεται καλά στο σπίτι του παρέα με την υποτιθέμενη αγία οικογένεια του κώλου αλλιώς πρωθυπουργιλίκι δεν θα έβλεπε. Στο εξής τι γίνεται; Η φιλότιμη προσπάθεια του απολυθέντος πιάνει τόπο, σαν φωτιά εμπρηστή που δυναμώνει σιγά σιγά για να κάψει σάρκες και όμορφα μαλλιά κομμωτηρίου. Ο κοσμάκης αργά αλλά σταθερά συνειδητοποιεί ότι το μεγάλο πανηγύρι της ανεμελιάς και των ψευδέστατων αριθμών αφθονίας έφτασε στο τέλος του. Οι ιαχές που βλέπουμε να δυναμώνουν σε δρόμους και εναντίον πολιτικών σκατόμυαλων ανοίγει τον δρόμο για μια διαφορετική ελευθερία. Δεν είναι καθόλου εύκολη η μετάβαση φέρνοντας ως παράδειγμα την Αργεντινή και τον Ισημερινό, οι οποίες έδειξαν πολιτική με γερά αρχίδια και ανθρώπους που γνωρίζουν τι σημαίνει τιμή και αγώνας. Δυστυχώς το μαραμένο πουλάκι του Jeffrey αδυνατεί να το καταλάβει οπότε μπες μαλάκα στον ιπτάμενο δίσκο και ξεκουμπίσου μια ώρα αρχύτερα. Όσο παραμένεις εδώ τόσο η βλακεία σου γιγαντώνεται. Σε βλέπουν κι άλλοι κι είναι ντροπή. Μαλάκα.

Οι αδερφές με τις νταλίκες

2011-04-11T14:54:00.000+03:00

'Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά τριγυρνάνε οι νταλίκες στην Αθήνα....'. Αυτό το άσμα μου θύμισε η λεσβιακή ομάδα Αθηνών η οποία υπογράφει τα κείμενα του περιοδικού Νταλίκα που εκδίδει. Φυσικά όταν διάβασα αυτό το συγκλονιστικό νέο στο περιοδικό 10% το γέλιο έφτασε στο ανώτερο peak προτρέποντάς με να γράψω για αυτό, εξαιρετικά αφιερωμένο. Καταρχάς και μόνο από τον τίτλο καταλαβαίνεις ότι οι λεσβίες αυτοσατιρίζονται τόσο χυδαία και παλαιομοδίτικα, φέρνοντας στο προσκήνιο συμπεριφορές και ιδεατά προτάγματα από χασάπηδες στην Βάρη μέχρι τους μάγκες στον Πειραιά κραδαίνοντας κομπολόγια και άλλα τιμαλφή. Είναι τέτοιος ο μπόγος της υστερίας και της εκκεντρικότητας που καταλύει οποιαδήποτε προσπάθεια ένταξης στο κοινωνικό σύνολο που βαφτίζεται δήθεν ακτιβισμός. Μου θύμισε τους υποτιθέμενους και βεβιασμένους γάμους στην Τήλο με το εκβιαστικό και βεβιασμένο αίτημα της αποδοχής και της συναίνεσης από την εν γένει κοινωνία μην ξεχνώντας και το πολιτικό όφελος από την ενέργεια αυτή αφού δύο εκ των παντρεμένων συμμετείχαν σε ψηφοδέλτια κομμάτων προσμένοντας την ανέλιξη και την ιδιοτελή αναγνωρισιμότητα. Μην ξεχνάμε δε ότι τέτοιου είδους οργανώσεις το μόνο που πετυχαίνουν είναι η υποτέλεια στο σύστημα και η κακομοιριά που δεν αναδύεται και τόσο εύκολα αφού είναι εντέχνως κρυμμένη. Από την άλλη τα φιλιά που αντάλλαξαν οι αδερφές στην Ερμού απέδειξαν για ακόμα μια φορά το μάταιον του πράγματος. Σε ένα πλαίσιο καθρέφτη χωρίς γυαλί, όλη η εκκεντρικότητα και η δηθενιά της ξεγνοιασιάς πέρασε με τρυφερά γλωσσόφιλα και τριψίματα αγνοώντας ότι τέτοιες εκδηλώσεις σε μια συντηρητική κοινωνία τους μεταμορφώνει στα μάτια των πολιτών σε μαϊμούδες. Ο αντίλογος σε μια τέτοια πράξη εξαπολύει συνθήματα από μέρος των αδερφών θυμίζοντας τους παλιούς κνίτες που οτιδήποτε δεν πήγαινε με την δική τους νόρμα το πέταγαν στο πυρ το εξώτερον χωρίς δευτερολογίες και επιχειρηματολογία. Δεν γνωρίζω αν η απελευθέρωση του κινήματος πρέπει να περνάει από τέτοιες ατραπούς αλλά πολύ φοβάμαι ότι με τέτοιες συμπεριφορές και πράξεις η ομοφυλοφιλία θα παραμένει απόκλιση και αναπηρία παρέα με την ασχήμια των συμμετεχόντων που γεννά ακόμα περισσότερο φανατισμό και αδιαλλαξία. Σε περίπτωση δε που κάποιος με κατηγορήσει για ομοφοβία και κομπλεξισμό να του απαντήσω ότι είναι γνωρίσματα που δεν με αφορούν. Σημασία έχει η διέξοδος και όχι το αναμάσημα. Στο χέρι μας είναι. Για όσους ενδιαφέρονται περισσότερο ρίξτε μια ματιά εδώ και εδώ.

Επέστρεφε....

2011-04-07T14:52:00.001+03:00

Ξέμεινα από ιδέες τόσο καιρό. Η επικαιρότητα βέβαια με αντάμοιβε καθημερινά προβάλλοντας οτιδήποτε που θα προέτρεπε την θυμηδία μου να χασκογελά πίσω από την ανημπόρια μου για απαντήσεις και φιλοσοφίες. Ο κρετίνος λαός με αηδιάζει. Αυτοί που αναρτούν την κωλοσημαία τους στα μπαλκόνια, που κάθονται αναπαυτικά στις πολυθρόνες τους προσβλέποντας στο μοιραίο, που ενώ φωνασκούν μοιρολατρικά, όταν έρθει η ώρα της κάλπης θα ξαναψηφίσουν το γαμημένο κόμμα που τους το κάνουν κλύσμα μαζί με το μπιμπερό. Η ανάγκη για διαφυγή είναι επιβεβλημένη. Βαρέθηκα τον Πάγκαλο, την Διαμαντοπούλου, τα δελτία ειδήσεων που αναμασούν τις ίδιες παπαριές σαν κατσίκες που έχουν δεύτερο στομάχι. Αυτή η κωλοχώρα δεν πρόκειται να αλλάξει. Ο Jeffrey την μισεί, παρατηρώντας με αηδία το λασποχώρι που ήταν κάποτε ευελπιστώντας να το καταλύσει με την βία μπας και εξαφανιστεί για να αγαλλιάσει η γυναικωτή του απόφαση για την αλλαγή που του γαμάει τον προστάτη από την προσμονή. Τα νέα διατρέχουν σαν ιδρώτας τα πρόσωπα των αφοπλισμένων και κακόμοιρων υπήκοων οι οποίοι προσπαθούν να χωνέψουν την αλφαβήτα των ξένων όπως τότε που οι Τούρκοι απελευθερωτές μπήκαν στο γαμημένο έδαφος των κοτσαμπάσηδων και μας δίδαξαν τι θα πει ανεξιθρησκία. Δεν είναι θέμα σημαίας την οποία χρησιμοποιώ για να σκουπίζω τον κώλο μου, δεν χρειάζεται φωνή τιγκαρισμένη με εθνικιστική μανία. Τα πάντα έχουν πουληθεί γιατί τα αλισβερίσια δεν δίνουν λόγο σε κανέναν παρά μόνο στις τράπεζες και το εν γένει πουτσοτρανταχτό κεφάλαιο. Τα μέσα ενημέρωσης απεργούν προτάσσοντας τα κωλομέρια τους στην τρόικα που εξασφαλίζει τα προς το ζην απομυζώντας ζωντανούς και νεκρούς. Τα πράγματα είναι πολύ απλά και ειλημμένα κάνοντας μέχρι και τον πρόεδρο της δημοκρατίας να στέκεται σούζα αγνοώντας το Σύνταγμα και τις αξίες του. Προσμένω την ημέρα που η βουή από την εξέγερση θα κάψει τα παχύδερμα της βουλής. Μέχρι τότε η χώρα αυτή θα είναι για τον πούτσο. Κακογαμημένη και κοιμισμένη.

Οι εαυτοί

2011-02-12T14:50:00.000+02:00

Διάφορες φωνές. Ο λαβύρινθος των αυτιών προστάζει την συνέχιση του μπλογκ αλλά η καρδιά κατοικοεδρεύει στο σάρκινο ενδιαίτημα λέγοντάς του να σταματήσει. Πολλά τα ενδιαφέροντα, τα εσωτερικά όργανα αρχίζουν και χάνουν την ομορφιά τους, κάνουν poke στα διπλανά τους παραπλήσια ρωτώντας το μέλλον, τα μάτια κοιτάζουν μπροστά, την λευκή οθόνη που περιμένει τις μαύρες κουτσουλιές για να πάρει δύναμη από την αντίθεση. Καλός καιρός, τα σύννεφα απομακρύνονται δίνοντας μια τσιμπιά στο τραύμα της εγχείρισης, η μουσική παίζει αιωνίως καθώς εκλιπαρώ για την φώτιση ενός καινούργιου θέματος.

This is Egypt

2011-02-07T15:54:00.001+02:00

Αυτό που με εντυπωσιάζει στο τιμόνι της Αιγύπτου είναι η θέρμη και η αποφασιστικότητα ανθρώπων απέναντι σε ένα καθεστώς. Το μυαλό χωρίς να το θέλει επεξεργάζεται την συγκεκριμένη πληροφορία, την φέρνει βόλτα σε όλα τα αυλάκια των νευροδιαβιβαστών για να την προσγειώσει στην σημερινή καθημερινότητα του Ελλαδιστάν, κράτους που συνορεύει με την πολύπαθη πόλη, καθεστώτος καπιταλιστών που τους αρέσει η πράσινη επικάλυψη που την βάφτισαν σοσιαλισμό, κωλοχώρα στην μέση του πουθενά που γλείφει άπληστα τον βράχο του ευρωπαϊσμού αλλά είναι τόσο απαίδευτη που όλο της ξεγλιστρά και της ξεφεύγει. Πού είναι η αντίδραση των ελληναράδων απέναντι στην κατοχική κυβέρνηση; Με ένα ψοφοδεές γουρούνι όπως ο ΓΑΠ όπου μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει πρωθυπουργός, γυναικωτός και απίθανα φοβιτσιάρης με μεγαλόσχημες κινήσεις, αυτός που έβαλε την υπογραφή του για τους βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία στέκεται με χαμόγελο στον θώκο σίγουρος για τις επιλογές του. Σε μία χώρα όπου καθημερινά στηλιτεύονται ανθρώπινα δικαιώματα και συνειδήσεις ποια είναι η αντίδρασή της; Απλά κάθεται στον καναπέ του σπιτιού, σιχτιρίζει δήθεν τα κακώς κείμενα και το βράδυ κλάνει σιχαμένα για να αλλάξει αγχωτικά πλευρό για την αποκρουστική αυριανή δουλειά. Δεν ξέρω πού θα καταλήξει όλη αυτή η ανούσια φιλολογία της αντίδρασης. Το σίγουρο είναι ότι η τελική έξοδος δείχνει στον δρόμο. Στην μόνη λύση. Δες στο λήμμα Αίγυπτος.

Ο μαλακοκαύλης

2011-02-03T17:04:00.001+02:00

Αντιγράφω από τον Λεωνίδα Χρηστάκη:

" Θέλω να αναφέρω χωρίς να κουράσω τα παρακάτω ενδεικτικά που καθορίζουν το φαινόμενο του μαλακοκαύλη.

Βηματισμός απλός, λυμένος και ποτέ αγκαζέ ή αγκαλιά με πρόσωπο.

Διασκεδάζει, τον συναντάμε σε μικρά εντίμ εστιατόρια και ταβέρνες που δεν έχουν μουσική αλλά έχουν όμορφα τραπεζομάντιλα με κεριά κι άλλα όμορφα αντικείμενα πάνω στο τραπέζι φαγητού και κυρίως να κάθεται σε γωνιακές θέσεις. Προσπαθεί να μη βολεύεται με υποκατάστατα κι ενώ συχνάζει σε καφενέδες, όπως Δεξαμενή, παλιότερα οδός Μηλιώνη, Θησείο, Χαλάνδρι και λοιπά παρόμοια, τώρα αποφεύγει τις μπαρμπουτιέρες και τα party που μπορούν να καταλήξουν σε παρτούζα που αν διαδοθεί ενδεχομένως θα έχει συνέπειες στην καριέρα του.

Ακούει συνήθως μουσική που δεν γουστάρει.

Αγοράζει αφημερίδες μόνο για να κόψει το κουπόνι.

Βλέπει TV αλλά δεν βρίζει. Του έχει γίνει ένα σύνηθες sound. Στο χέρι του έχει μόνιμα το τηλεκοντρόλ.

Πάει σε θέατρα αλλά δεν την βρίσκει.

Σε καμιά περίπτωση δεν κάνει ενέσεις (δεν μιλάμε για σούτες ντραγκς).

Προτιμάει τα λαϊκά πανηγύρια και τα ελληνικάδικα παρά τα λαϊκά μπουζούκια στα σκυλάδικα. Τελευταία ως προβληματισμένος περνάει στενόχωρα σε μπαράκια με μικρά συγκροτήματα. Η ακουστική του ανοχή είναι μέχρι του.... Αιγαίου.

Θα έλεγα ότι διαπιστώνω πως ο μαλακοκαύλης με αυτή την συγκρότηση κι αυτά τα γνωρίσματα δεν ανήκει στο υποτιθέμενο καταστροφικό περιθώριο της ζωής αλλά σε κάτι πολύ χειρότερο: στις τυχάρπαστες ευκαιρίες ή συνήθειες που θα του προσφέρει ένα υποτιθέμενο καλύτερο οικονομικό αύριο. Πέρα από αυτά: Οικία, επάγγελμα, ιδιοκτησία, σύζυγο και τέκνα, πιστωτικές κάρτες και τα καύσιμα ανεβοκατεβαίνουν από μία έως δύο δραχμές στα πρατήρια."

Το παραπάνω κείμενο είναι ολόψυχα αφιερωμένο στον Δημήτρη Ρέππα ο οποίος αν κατά τύχη διαβάζει αυτές τις γραμμές καταλαβαίνει μέχρι την κωλοτρυπίδα του ότι καλύτερα τσαμπατζής παρά μαλακοκαύλης.

Corazon, corazon

2011-01-31T16:02:00.002+02:00

Όμορφη Μαρίνα

2011-01-28T18:51:00.000+02:00

Χάρηκα πολύ όταν πληροφορήθηκα ότι διευθύντρια του Δεύτερου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας είναι η Μαρίνα Λαχανά. Πάντα μου άρεσε η ηρεμία της, η φινέτσα της και η έλλειψη τουπέ που την διακρίνει εν εντιθέσει με την προκάτοχό της Μαργαρίτα Μυτιληναίου. Καλή δύναμη Μαρίνα κι είμαστε δίπλα σου με διακριτικότητα και τακτ.

Καραβάνια

2011-01-26T10:20:00.000+02:00

Πάντα μου προκαλούσε εντύπωση η εμφάνιση, τα φαρσί γλωσσικά ιδιώματα, το σκούρο δέρμα που αποπνέει διαφορετικό πολιτισμό και υπερηφάνεια, το διεισδυτικό τοπίο του τρίτου ματιού που τόσο καλά ξέρουν να χρησιμοποιούν στο φτωχό δυτικό πρόσωπο. Όλοι οι καταληψίες στην νομική σχολή αντιπροσωπεύουν την ιδιαιτερότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το βέτο στην αξιοπρεπή ζωή. Σαφώς και το πανεπιστήμιο δεν είναι υπεύθυνο για την λύση του προβλήματος αλλά είναι υποχρεωμένο να προστατεύσει όλο αυτό το καραβάνι με δύο ανίκητα όπλα: Την ασυλία και την αρωγή. Σε οποιοδήποτε επίπεδο. Φασίστες και Φαρισαίοι στέκονται μπροστά από τις πύλες. Δεν θα τους περάσει.

He & She

2011-01-23T11:59:00.000+02:00

Δεν μπορώ να τους παρακολουθώ άλλο. Ξεκίνησαν από το πουθενά. Αυτός με ουρανομήκεις κορώνες περί αγνότητας και καθαρότητας του ελληνικού αίματος κι αυτή με τον μαλακισμένο καθωσπρεπισμό της που ακυρώνεται αυτόματα με το που ανοίγει το στόμα της για να εκθέσει τις περγαμηνές της για την αγάπη της στον αξιοπρεπή μπουμπούκο. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα τους βρεις από κάτω, έμπλεους δήθεν ιδιαιτερότητας και φιλόμουσων παθών με τον Χριστούλη να δίνει το παρόν σε κάθε ενσταντανέ. Αντικατοπτρίζουν αυτό που μετά βδελυγμίας προσπαθούμε να αποφύγουμε: Την λυσσαλέα τάση να αποδείξουν ότι παλεύουν για το καλύτερο παρέα με πανάκριβα ταλκ που αναδεικνύουν την καλή παρειά και την ευτυχία να ζεις σε ζωντανή παράλληλη σύνδεση παρέα με τα μούλικα και γραβατωμένα παιδιά τους. Λαϊκά/σκυλάδικα ακούγονται από το βάθος, ηδονικά βλέμματα επικοινωνίας με το θείο προσφέρονται στις κάμερες τύφλα να έχει η Μαρία Θηρεσία, γέλωτες με λεύκανση γομφίων εκτυφλώνουν τον φακό γιατί συμπάσχουν με το καλύτερο, ομορφότερο, σπουδαιότερο, ακριβότερο, εποικοδομητικότερο, γαμηστερότερο ίδιον από όλους τους υπόλοιπους θνητούς που παρακολουθούν ενεοί την ανέλιξη του ζεύγους στον πρώτιστο θώκο. Δεν τους λυπάμαι γιατί τρέχουν στην πίστα παρέα με τα άλλα άλογα της κούρσας για το ποιο θα προφτάσει να τερματίσει πρώτο αλλά θλίβομαι γιατί η άνοδος της ασημαντότητας έχει κάψει και την τελευταία σελίδα ελπίδας στον τεράστιο αγρό της διασημότητας. Η αναγνωρισιμότητα πάνω από όλα θέλει τόλμη και ταπεινότητα. Όχι ψεύδη και αυτοκολακείες. Σας βλέπουμε μαλάκες. Κι είμαστε πολλοί. Να το θυμάστε.

Κατά τ΄ άλλα σκατά

2011-01-20T19:46:00.000+02:00

Έχω λείψει αρκετές ημέρες από το μπλογκ αλλά όλα πάνε στραβά. Ψυχολογικά είμαι τελείως χάλια, παρουσιάσθηκε ένα σοβαρό ψυχοσωματικό πρόβλημα που θέλει τεράστια προσοχή και πολλή υπομονή, τα ζάναξ τα καταπίνω σαν καραμελίτσες σε λούνα παρκ, κάτι άλλα καταπραυντικά κάνουν μεν καλό αλλά θέλουν απόλυτη ηρεμία και χαλάρωση για να προλάβουμε τα χειρότερα. Για κάποιες λοιπόν ημέρες θα απέχω από την παρέα διαβάζοντας ελάχιστα σχετικά με την κίνηση στους δρόμους του διαδικτύου διότι τα μάτια χρειάζονται σκιερά μέρη για να ξαναζωντανέψουν. Το μόνο που χρειάζομαι από εσάς είναι βάρδιες όπου θα μου στέλνετε τις θετικές σας σκέψεις για να έχω να ασχολούμαι όταν θα κοιτάζω το ταβάνι αναλογιζόμενος ότι το άγχος σκοτώνει στην κυριολεξία θεούς και δαίμονες. Σας φιλώ στην μούρη.

Apostolos is back!

2011-01-14T15:34:00.000+02:00

Δεν γνωρίζω αν μπερδεύει τα πλήθη το ξανθό μαλλί, το ύφος που γαμεί τα πάντα και το attitude που καλιγώνει και ψύλλο αλλά πρέπει να ομολογήσουμε ότι κατάφερε να ασχολούνται μαζί του δελτία ειδήσεων, περιοδικά, εφημερίδες, ξανθομουνίτσες και πάσης φύσεως περσόνες της γνώσης. Το προαναφερθέν παιχνίδι έχει όλα τα εχέγγυα της επιτυχίας και της δεκαπεντάλεπτης δημοσιότητας αν και τραβηγμένη από τα μαλλιά αφού μία ώρα ασχολίας με τον Απόστολο είναι ό,τι λιγότερο μπορεί να δώσει το αιδοίο της δημοσιότητας. Αυτό που ξεχνούν οι περισσότεροι είναι ότι ο καλλιπάρειος μεσόκοπος που βρομάει ακόμα βαρβατίλα είναι από τα αγαπημένα παιδιά του καθημερινού ντόρου της τηλεθέασης οπότε μικρό το κακό. Η τηλεόραση και ο έγκριτος τύπος ψοφάνε για τέτοιου είδους βελάσματα που το αποκορύφωμα είναι αρκετή τρίχα στο στέρνο και ένα μικρό ποταμάκι σάλιου να ξεφεύγει από το στόμα δηλώνοντας ότι η αντρίλα είναι γένους αρσενικού. Ωραία γελάσαμε, ο λεβέντης Απόστολος ανέβασε κι άλλο το κασέ αφού οι καθημερινές σειρές είναι αυτές που παίρνουν όλη την δόξα: Είτε είναι δελτία ειδήσεων ή σαπουνόπερες με ημερομηνία λήξης.

Άτιτλο ΙΙ

2011-01-12T21:48:00.000+02:00

Παρατηρώντας τον κόσμο με θέα μια προκυμαία. Κλήσεις κάνουν την εμφάνισή τους από κινητά, έφηβες με ραχοκοκκαλιά ευθυτενή βγάζουν τα σκυλάκια τους βόλτα. Ένας παππούς σπάει το ταμπού και τρώει παγωτό χαιρετώντας το εγγόνι του που ετοιμάζεται για τον βραδινό ύπνο. Κάπου ανάμεσα στις γραμμές βρίσκομαι ενεός κοιτάζοντας με λαίμαργη περιέργεια όλο αυτόν τον κόσμο που οσμίζεται, αναζητά, αντικατοπτρίζει την ύπαρξη η οποία ξεφεύγει σε άλλους κόσμους. Σε λίγο θα νυχτώσει και ο φλοίσβος θα ξεκινήσει τον δικό του ρυθμό αναζητώντας τις πυγολαμπίδες που κοιτάνε αφ' υψηλού τα περίεργα όντα που ξέμειναν στην προκυμαία. Με το ποδήλατο-σώμα ξεγελώ για ακόμα μια φορά τα σαχλά ζευγάρια που κοιτάνε τον ήλιο αναστενάζοντας ευδόκιμους αμανέδες, ξεφεύγω ανάμεσά τους προσκρούοντας σε ένα αυτοκίνητο που ξεπαρκάρει μη ζητώντας συγγνώμη από τον οδηγό. Είναι όμορφα αυτά τα σώματα που αψηφούν το κρύο και το σκοτάδι, βγάζουν τα ρούχα τους και πέφτουν στο νερό αναζητώντας τον δικό τους σταυρό. Τραβάω προς τα πάνω, έχω δρόμο ακόμα, σκεπτόμενος το απόλυτο κενό, βάζοντας την περισσή μου δύναμη στα πετάλια. Τα δικά μου ζωντανά υπήκοα.

Άτιτλο

2011-01-10T15:06:00.000+02:00

Πάντα ήσουν ένα πληγωμένο ζώο κι εγώ ο γητευτής. Σε θυμάμαι να κατεβάζεις τα πληγωμένα σου μάτια σε σελίδες υπηρεσιακές μην τολμώντας να με κοιτάξεις. Χαμένος σε μεταφραστικές διαδαλώδεις ατραπούς ψελλίζοντας λάθος λέξεις πριν την ηρωική έξοδο. Σ΄αγαπώ ακόμα κι ας εθελοτυφλείς βλέποντας την συσκευή του τηλεφώνου, προφέροντας λάθος λέξεις προσπαθώντας να μην ολοκληρώσεις το όνομά μου. Σε σκέφτομαι ακόμα κι ας προσπαθείς να συνηθίσεις την απουσία μου. Σε ποθώ ακόμα κι ας καταλαβαίνεις τρέμοντας ότι η δική σου πηγή είναι αυτή με το περισσότερο νερό.

Περί λίπους

2011-01-07T20:37:00.000+02:00

Το πρόβλημα δεν είναι το πάχος του. Διαβάζω διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικές φυλλάδες που έχουν αναγάγει το εκτόπισμά του σε παντιέρα. Μπορεί παθολογικά να φταίει η κακή μοίρα των λίπων, οι διαδρομές των αιμοπεταλίων να δυσκολεύονται λόγω υψηλών διοδίων, οι τροφές που καταναλώνονται να δημιουργούν βουνά λοφίσκων και γήλοφων που καταργούν την θέα σε όμορφα θεάματα και γεννητικά όργανα. Όχι, το πρόβλημα δεν είναι το λίπος. Από κάποια άλλη σχισμή απορρέει το κακό το οποίο δεν κάνει διακρίσεις αλλά εξορμά με αυθάδεια από το στόμα προσπερνώντας τις ατραπούς του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνες για την ηθική, όχι χριστιανική τηλεθέαση. Πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι κατανοητό αν αφήσουμε την εικόνα και ψάξουμε βαθύτερα στον δύσκολο πίνακα. Κάπου ανάμεσα σε ανέμελες κορασίδες, κυνηγούς με κουμπούρια και αβυσαλλέα ντεκολτέ θα ανακαλύψουμε αυτό που έχει κάνει όλους να επιτίθενται στο κατά τα άλλα συμπαθές παχύδερμο. Είναι μια απειροελάχιστη κουτσουλιά που ούτε καν φαίνεται. Δύσκολα εντοπίζεται και ακόμα πιο δύσκολα σχολιάζεται από κριτικούς και ειδήμονες της μοντέρνας τέχνης. Αυτή η φιγούρα αντικατοπτρίζει το βαθύτερο είναι του, χωρίς αυτό παύει να υπάρχει, αναστέλλεται και ακυρώνεται. Έχει χρώμα μαύρο και πολύ μεγάλα άκρα, παρατηρώντας το προσεκτικά δυναμώνει και διαστέλλεται, βγάζοντας την γλώσσα. Βρίσκεται σε εξέλιξη η ονοματοδοσία του συγκεκριμένου καλικάντζαρου αλλά οι περισσότεροι μελετητές έβγαλαν συμπέρασμα ξεφυσώντας από ανακούφιση. Ανίατο το αποτέλεσμα, θρεμμένο από χρόνια με αλαζονεία και μνησικακία, παραλλαγμένο το ίδιο λόγω άκρατου εθελοτυφλισμού και μαλακισμένης παρρησίας. Λυπάμαι κ.Πάγκαλε αλλά έχετε μονάχα λίγα χρόνια ζωής ακόμα. Βλέπετε ο καρμικός νόμος, ο νόμος της ανταπόδοσης καιροφυλακτεί βγάζοντας την δική του γλώσσα. Κι έχει υπομονή. Πολύ υπομονή.

Το τείχος του αίσχους

2011-01-06T19:21:00.000+02:00

Γενικά δεν μου άρεσαν ποτέ τα τείχη. Ελληνικά ή μη αντικατοπτρίζουν τον φόβο και την μισαλλοδοξία αυτών που τα τοποθετούν και τα θαυμάζουν, σηκώνοντας με δέος το κεφάλι για να αποτίσουν φόρο τιμής στο τρεμάμενο αίμα τους που ρέει φοβούμενο τα χειρότερα. Δειλά δειλά ένα τεράστιο σε έκταση τείχος προσπαθεί να εγκατασταθεί στον Έβρο, νικώντας αρχικές αντιρρήσεις και κουλτουριάρικα τιμαλφή τα οποία προσπαθούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια κατά τους κοστουμαρισμένους τεχνοκράτες του ψοφοδεούς Jeffrey. Δεν νομίζω ότι αυτό θα σταματήσει την εισροή μεταναστών. Στημένο έτσι θα είναι κόκκινο πανί για αυτούς όπου θα εφευρίσκουν τρόπους να εισέλθουν αδιαφορώντας για τα μπαλώματα και τις τρύπες που θα εγκαταλείπουν κατά το διάβα τους στην χώρα της ασυδοσίας. Πιστεύω ότι το υπουργείο και οι ντιντήδες του πρέπει να το ξανασκεφτούν όσο είναι νωρίς και να βρουν άλλη λύση. Όχι για εναλλακτικό μπετόν από ωπλισμένο σκυρόδεμα αλλά για αυτήν την ευαίσθητη και πολιτική απόφαση περί λαθρομετανάστευσης. Είναι αδήριτη ανάγκη για μια φορά στα χρονικά και με τον φόβο κατάπληξης του βλαμμένου κοσμάκη να παρθεί μια υπεύθυνη απόφαση περί αυτού. Αν δεν γίνει ευκταίο αυτό τότε θα εξακολουθούμε να βλέπουμε τον κάθε τυχάρπαστο και ιδιώτη πολιτικό, ο οποίος νομίζει ότι πρωτοτυπεί, να προβαίνει σε πράξεις που θα έχουν αντίδραση είτε από την Διεθνή Αμνηστία είτε από πολίτες με λίγα δράμια νόησης και υπευθυνότητας. Οι χρυσές εποχές της μαλάκυνσης έχουν λάβει τέλος. Το μόνο σίγουρο.

Η κόκκινη χρονιά

2011-01-04T17:55:00.000+02:00

Αυτή η χρονιά έχει διαφημιστεί πολλάκις για τα μεθεόρτια. Υψηλή ανεργία, μηδαμινή ανάπτυξη, spreads τα οποία εκτινάσσονται σαν μπάλες του λούνα παρκ, αναδιάρθρωση του χρέους, εθνικές οικονομίες που τρέχουν στον κατήφορο. Παρόλα αυτά περιμένω την έκρηξη, μια ομιλία που θα αφυπνίσει τα κοιμισμένα και αλλοτριωμένα πλήθη, μια ανάσα που θα ξυπνήσει τα κοινωνικά κύμβαλα. Χαζεύω όλους τους κοστουμαρισμένους γλείφτες, τους δημοσιογραφίσκους που το τηλεοπτικό γυαλί τους κάνει πελώριους, τα τσιράκια των συμφερόντων που σε λίγο θα κατέβουν στην παρέλαση παρέα με έπεα πτερόεντα τα οποία κάνουν καλά την δουλειά τους όσον αφορά στην προπαγάνδα. Το πρόταγμα της απελευθέρωσης ελλοχεύει αλλά δεν είναι τολμηρό. Οι προτάσεις πέφτουν στο τραπέζι, άρθρα γράφονται από σκεπτόμενους και αισιόδοξους ανθρώπους, λυσσαλέα επιχειρήματα κυκλοφορούν γύρω από την τάβλα με επαναστατικό ρυθμό αλλά τα πάντα λουφάζουν πριν την μεγάλη απόφαση. Όλο αυτό το σκηνικό θυμίζει ρώσο συγγραφέα ο οποίος αναπαριστά με τα ζωντανότερα χρώματα αυτήν την ιαχή λίγο πριν την τελική έκβαση, αυτόν τον βόμβο που χτυπά βαθιά στην καρδιά έτοιμος να ενσαρκωθεί σε ελευθερία. Δυστυχώς οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι για να γίνει κάτι τέτοιο πρέπει ο ήλιος να ανατείλει από την δύση και τα ζώα του δάσους να αλλάξουν συριστικά και κραυγές. Αυτό το βλέπουν οι κυβερνώντες, ο ψοφοδεής Jeffrey με το γυναικωτό του prestige επιτάσσει το δικό του γινάτι, μισώντας το οτιδήποτε ελληνικό και προοδευτικό. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι ριζοσπαστικές φωνές σε εφημερίδες και δίκτυο ακούγονται γραφικές, μη τολμώντας για το μεγάλο βήμα. Παρόλα αυτά υπάρχει η ελπίδα. Όχι η κατάφωρη χρήση της που προδίδει τον πραγματικά απαισιόδοξο που λέει και η ποιήτρια Δημουλά αλλά η ανεμπόδιστη και πραγματική της στάση απέναντι στο αναπόφευκτο. Δεν κατατάσσω τον εαυτό μου στους αισιόδοξους αλλά πιστεύω ακράδαντα στην ατομική και συλλογική ελευθερία. Σε αυτήν που οτιδήποτε την καταβαραθρώνει έρχεται αντιμέτωπο με την συνείδησή μου. Και συνταγματικά μιλώντας μπορώ να το καταλύσω. Με την βία.

Συνομιλίες - Προκόπης Δούκας

2011-01-01T17:24:00.000+02:00

Ο πρόλογος

Τον Προκόπη Δούκα τον συμπαθώ. Ιδιαίτερα μπορώ να πω. Είναι από τους ελάχιστους δημοσιογράφους που ο λόγος του και η στάση του σε πράγματα και καταστάσεις είναι ολοκληρωμένη και σταθερή χωρίς να αφήνει κενά και παραλειπόμενα. Ήμουν πολύ περίεργος ομολογώ για αυτήν την συνομιλία μαζί του αφού στο τραπέζι τίθενται θέματα σοβαρά πιστεύω στα οποία η μάζα των δημοσιογράφων δεν έχει δείξει τίμια προσέγγιση.

Το κυρίως θέμα

1). Δημοσιογράφος και μπλόγκερ. Πώς συμβιβάζονται αυτά τα δύο, πόσο μάλλον που αρκετά μεγάλη μερίδα δημοσιογράφων βλέπουν πολύ σκωπτικά την όλη αυτή κίνηση των μπλογκς;

Εύκολα. Το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι δημοσιογράφοι, κυρίως από άγνοια, είναι οτι δεν μπορούν να διαχωρίσουν τα πραγματικά "web log", από τα "παραδημοσιογραφικά site", τα οποία είναι συνήθως απύθμενα ρηχά, ύποπτα καταγγελτικά και συνήθως εργαλεία παραεξουσίας και εκβιασμού - πολλές φορές από αποτυχημένους εκδότες/δημοσιογράφους/τσιράκια. Τα τελευταία καλά κάνουν και τα βλέπουν περιφρονητικά, έως και με απολύτως εχθρική διάθεση. Το ίδιο όμως (πρέπει να) κάνουν και οι πραγματικοί μπλόγκερ.

Δεν θα συμμετάσχω στο παιχνίδι της αντιπαλότητας μεταξύ των παλαιών και των νέων μέσων. Και για τα δύο είδη υπάρχει χώρος και (αλληλοσυμπληρωματικός) ρόλος, αν και τα πρώτα υποχωρούν ραγδαία - και το μέλλον είναι με τα δεύτερα. Η "δημοσιογραφία των πολιτών" είναι μεγάλη κατάκτηση, απλώς χρειάζεται επιφυλακτικότητα και διερεύνηση της αξιοπιστίας αυτού που διαβάζεις. Κάτι που ισχύει και για τα παραδοσιακά μέσα - απλώς εκεί υπάρχουν εδώ και καιρό κανόνες, ασχέτως αν τηρούνται ή όχι στη χώρα μας. Στα νέα μέσα, τους ψάχνουμε ακόμη.

2). Πολύς λόγος έχει γίνει για τα βαθύτερα κίνητρα των δημοσιογράφων σήμερα. Από παντού εξαπολύονται κατηγορίες περί ιδιοτέλειας, ρουφιανιάς και συμπόρευσης με την τωρινή εξουσία. Σας βρίσκει σύμφωνο αυτή η άποψη;

Δεν πρόκειται για μια ομάδα με "ενιαία" χαρακτηριστικά. Η δημοσιογραφία, σε μια χώρα που δεν σέβεται κανόνες πουθενά, είναι ένα "ξέφραγο αμπέλι", στο οποίο όποιος θέλει, δηλώνει ότι θέλει - χωρίς κανένα απολύτως κριτήριο, ούτε καν ενός πτυχίου ή γνώσης της ελληνικής γλώσσας. Σε αυτό το χώρο λοιπόν, όπως και στην πολιτική, η Ελλάδα εμφανίζει τα χειρότερα χαρακτηριστικά της - και το πιο απεχθές της πρόσωπο.

Τα χαρακτηριστικά που αναφέρετε είναι μόνο μερικά από αυτά που απαντώνται - και όχι μόνο τώρα, φυσικά. Μερικά ακόμα είναι ο "επαγγελματικός" εκβιασμός, η πλήρης έλλειψη παιδείας, η προχειρότητα, το θράσος, η τσαπατσουλιά, ο αφόρητος λαϊκισμός, το "χάιδεμα αυτιών" και πολλά ακόμα. Από την απόλυτη γελοιότητα ως την υποστήριξη των άκρων (ή και πράξεων του κοινού ποινικού δικαίου), η ευθύνη του δημοσιογραφικού κόσμου για την κατάντια της χώρας, είναι τεράστια.

Να έχετε υπ' όψιν σας πάντως, πως σε πολλά από τα πιο σοβαρά παραδοσιακά μέσα υπάρχουν ολόκληρες "νησίδες" σοβαρών και σκεπτόμενων επαγγελματιών, που δεν είναι τόσο προβεβλημένοι και μπορεί να συμφωνούν "με την εξουσία" - είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς οτι η πλειονότητα των απόψεων στον Τύπο είναι "κατευθυνόμενες". 'Οπως και όλες οι υγιείς δυνάμεις συτής της κοινωνίας βρίσκονται "εν ύπνω" - και ευθύνονται βεβαίως για το οτι δεν φρόντισαν (όπως όλοι μας) να μην επιβληθεί το άθλιο...

3). Ποια η γνώμη σας για την δύναμη των μπλογκς; Μπορούν να αλλάξουν μία κατάσταση και να χαράξουν ένα καινούργιο κίνημα ή είναι απλώς μια άλλη "φιλολογική" τάση με ημερομηνία λήξης;

Το είπα και πιο πάνω, είναι το μέλλον. Όχι, δεν θεωρώ οτι έχουν ημερομηνία λήξης. Απλώς, πρέπει να αναζητήσουν (και να αποκτήσουν) τη δική τους αξιοπιστία - κάτι που έρχεται μόνο με σοβαρότητα και κόπο. Το μπλογκ μπορεί να είναι ευνοήτως "ψυχοθεραπευτικό", αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό οτι δεν υπάρχει για να βγάζουμε τα συμπλέγματα και απωθημένα μας, ανωνύμως. Υπό αυτή την έννοια, άλλα κοινωνικά μέσα, όπως το facebook, είναι πιο "έντιμα" - αν και η μπλογκόσφαιρα είναι μακράν πιο σοβαρή στο περιεχόμενο.

4). Μιλήστε μας λίγο για το δικό σας μπλογκ. Πότε μπήκε το μικρόβιο της ένταξης στην μπλογκόσφαιρα; Ποιο ήταν το κίνητρο; Για ποιο λόγο ένα ακόμα μπλογκ;

Από ένα σχόλιο του old boy, σε μια φράση που χρησιμοποίησα στο δελτίο. Είχε δίκιο και του απάντησα, απολογούμενος. Άρχισα να παρακολουθώ το μπλογκ του, μετά και άλλα - έ, δεν ήθελα και πολύ. Με γοητεύει ιδιαίτερα το προσωπικό editing, η δυνατότητα δηλαδή να διαμορφώσω το δικό μου layout, να συνδυάσω τη μουσική που θέλω να προσφέρω στους αναγνώστες. Και βέβαια, να εκφραστώ πιο προσωπικά - και όχι μόνο με την απρόσωπη δημοσιογραφική γλώσσα. Στην πορεία ανακάλυψα και τη χρησιμότητα του μπλογκ, ως προσωπικού αρχείου. Αυτό που πραγματικά υπήρξε η σύλληψη της ιδέας του μπλογκ: Ένα προσωπικό διαδικτυακό ημερολόγιο..

5). Η δημοσίευση απόψεων και σχολίων από ένα επώνυμο πρόσωπο όπως εσείς ενέχει τον κίνδυνο εξωραϊσμού του λόγου σας εν γένει για να μην τσαλακωθεί πολύ η δημόσια εικόνα ή να μην απογοητεύσει τρίτους;

Ναι, σαφέστατα έχει περιορισμούς. Όχι, δεν είναι αυτοί οι λόγοι που λέτε. Η επαγγελματική μου ιδιότητα και το γεγονός οτι μπορεί να θεωρηθεί οτι "εκμεταλλεύομαι" το όποιο κύρος της θέσης μου, με εμποδίζει. Δεν μπορώ, για παράδειγμα, να είμαι οξύς στους χαρακτηρισμούς μου, εναντίον δημοσίων προσώπων. 'Ομως το προτιμώ έτσι - και όχι μόνο γιατί ήθελα να δημοσιεύω και τα επαγγελματικά μου κείμενα ή τις συνεντεύξεις. Μήπως είναι πιο έντιμο, τελικά; Γιατί είμαι βέβαιος οτι πολλά από αυτά τα ακραία που γράφονται, δεν θα μπορούσαν να υποστηριχθούν (ούτε καν να εκστομιστούν), face to face. Αυτό είναι και το πρόβλημα με την ανωνυμία...

6). Πώς βλέπετε την καθημερινότητα ενός μπλογκ; Πρέπει κάποιος να γράφει καθημερινά για να έχει το μέσο αυτό λόγο ύπαρξης ή είναι κάτι που αφοπλιστικά και μόνο εξυψώνει το εγώ μας;

'Οχι και καθημερινά! Εντάξει, όποιος μπορεί και προλαβαινει, μακάρι. Εγώ γράφω κατά μέσο όρο, ένα κείμενο των 600 λέξεων, κάθε τρεις ημέρες. Μπορείς να γράφεις πολλά μικρότερα σχόλια, πολλές φορές την ημέρα. Εγώ προτιμώ το πιο ολοκληρωμένο και "αραιό". Δεν είναι απαραίτητα καλύτερο, απλώς μου ταίριαξε έτσι.

Πάντως, θέλει μια "τακτικότητα" και συνέπεια. 'Οταν ανοίγεις σχέση με τους "δέκτες", πρέπει να είσαι συνεπής "πομπός". Το καλό είναι οτι τίποτα δεν είναι υποχρεωτικό - και αυτή είναι και η γνησιότητα και η μαγεία του πράγματος.

7). Πώς σχολιάζετε τις ειδήσεις στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα; Πιστεύετε ότι δείχνουν την πραγματική εικόνα της Ελλάδος, των συλλαλητηρίων και των αγώνων ή παραλλάσσουν το κουτί των ειδήσεων για να χειραγωγούν το κοινό;

'Οχι, η εικοσαετία της ιδιωτικής τηλεόρασης (για να μην πάω πιο πίσω) ήταν ιδιαιτέρως παραμορφωτική για την Ελλάδα, ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την καλλιέργεια μιας "φούσκας", που μόλις έσκασε. Και φυσικά, σε ένα εντελώς άναρχο τοπίο, χωρίς κανόνες και αδειοδότηση, ο κάθε "νταβατζής" προσπαθεί να επιβάλει τα συμφέροντα του και να χειραγωγήσει το κοινό. Αλλά όχι μόνο προς την κατεύθυνση που εννοείτε - προς όλες.

8). Δίνεται η εντύπωση ότι όλοι οι τηλε-αστέρες δημοσιογράφοι ζουν σε έναν κόσμο που δεν έχει παντελώς καμία σχέση με την καθημερινότητα. Πιστεύετε ότι όντως και ανιδιοτελώς συμβαίνει κάτι τέτοιο ή κι αυτοί είναι φερέφωνα άνωθεν αφεντικών;

'Ολα υπάρχουν. 'Οταν κάποιος κινείται στα όρια της γελοιότητας, με τα χαρακτηριστικά που ανέφερα πιο πάνω, δεν ξέρω αν το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό. Η τηλεόραση πουθενά δεν διακρίνεται για το βάθος της, αλλά εδώ υπάρχει ένας κραυγαλέος πολιτικο-δημοσιογραφικός εσμός, που ευθύνεται για το χάλι της χώρας. Ως μη "τηλε-αστέρας", θεωρώ οτι έχουμε ολιγωρήσει φρικτά στην αυτορύθμιση του επαγγέλματος.

Παραμορφωτικοί όμως της πραγματικότητας είναι και πολλοί πολίτες/μπλόγκερ, όπως και πολιτικοί σχηματισμοί. Η ευκολία με την οποία εκτοξεύονται χαρακτηρισμοί όπως "φασισμός", "χούντα", "κατοχική κυβέρνηση", "γερμανοτσολιάδες", "Τσοκλάκογλου" κλπ. είναι ενδεικτική της τριτοκοσμικής μας ανωριμότητας και της αδυναμίας μας να αναλύσουμε και να αξιολογήσουμε την κατάσταση. Επίσης καλό είναι να αναρωτηθούμε πόσο μπουρδολογική και επιπόλαια είναι μια κοινωνία που έχει αναδείξει *αυτούς* τους πολιτικούς και *αυτούς* τους δημοσιογράφους, "ψηφίζοντας" τους καθημερινά ή αρνούμενη να αναδείξει κάποιους άλλους, αξιολογότερους.

9). Μιλήστε μας λίγο για το 'ψώνιο' του dj. Η αγάπη σας για την μουσική φαίνεται και μέσω των εκπομπών σας στον KOSMOS 93,6.

Το είχα από μαθητής, στα πάρτυ. Ως φοιτητής το έκανα και επαγγελματικά, για το χαρτζηλίκι. Και όταν άρχισα να εργάζομαι στο ραδιόφωνο, με την έκρηξη της ελεύθερης ραδιοφωνίας, το 1988, το ψώνιο έγινε επάγγελμα. Το πέρασμα μου στη δημοσιογραφία θεωρώ οτι δεν έπρεπε να μου το αφαιρέσει. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο παραγωγός ραδιοφώνου πρέπει να είναι κάποιος που δεν μπορεί να σχολιάσει ένα πολιτικό γεγονός ή ο παρουσιαστής ειδήσεων είναι υποχρεωτικά ένας τύπος που έχει "καταπιεί την κρεμάστρα" και δεν ξέρει τίποτα από αισθητική και πολιτισμό. Αρνούμαι τέτοιου είδους διαχωρισμούς.

Ευτυχώς λοιπόν, μου έχει μείνει ακόμα το μεράκι - κι ελπίζω να μη φύγει ποτέ. Κάθε απόγευμα εισπράττω τόσο ωραία συναισθήματα ευχαρίστησης και αναγνώρισης από τους ακροατές του Kosmos 93,6 - που σας διαβεβαιώ, αξίζει τον κόπο. Είμαι και σε μια φάση, που η συμπυκνωμένη εμπειρία μιας δισκοθήκης 35 ετών, αποδίδει, πιστεύω τα καλύτερα (dj με διακόσιους δίσκους και περιορισμένη γνώση, δεν είσαι). Το κάνω αφιλοκερδώς, για το κέφι μου - κι ελπίζω να μπορέσω να το συνεχίσω για πολύ καιρό. Και στο ΚΑΠΗ, dj ελπίζω να είμαι, γιατί μου αρέσει να προσφέρω - όσο μπορώ - αισθητική και ευχαρίστηση.

10). Πώς βλέπετε το διεθνές μουσικό στερέωμα; Υπάρχει μεράκι για καινούργια πράγματα ή οι περισσότεροι μουσικοί αναλώνονται στα ίδια μουσικά μοτίβα;

Η δεκαετία του "μηδέν" δικαιώνει το όνομα της, φοβούμαι, σε όλα τα επίπεδα. Πολύ μεγάλη ένδεια, εξ ού και οι πολλές διασκευές. Ωστόσο, στον παγκόσμιο μουσικό ωκεανό, υπάρχουν (και θα υπάρχουν) συνεχώς διαμάντια. Αρκεί να έχεις την παιδεία να τα εκτιμήσεις.

11). Μιλήστε μας λίγο και για την καθημερινότητά σας. Όταν δεν δουλεύετε τι κάνετε;

Γράφω, σερφάρω, πάω σινεμά (και λίγο θέατρο), διαβάζω, ακούω μουσική, κάνω βόλτες, πάω σε συναυλίες, βγαίνω λίγο, γιατί δεν πίνω και πολύ. Καμιά φορά παίζω σε φιλικά μαγαζιά για το κέφι μου, ειδικά τις εποχές που δεν "εκτονώνομαι" μέσω ραδιοφώνου. Περπατάω γύρω από την Ακρόπολη, σχεδόν κάθε πρωί, κάνω γυμναστική και λίγο γιόγκα. Ασχολούμαι με τις οικογενειακές υποχρεώσεις, βλέπω φίλους και προσπαθώ να παρακολουθώ συνεχώς την επικαιρότητα - αν και κατά καιρούς παθαίνω λίγο "τάσεις φυγής". Μου αρέσουν τα ταξίδια και οι εκδρομές - αποζητώ όσο πιο πολύ μπορώ να κοιμάμαι στη φύση. Αλλά κι εκεί, η οικονομική κρίση περιορίζει τα πράγματα.

12). Πιστεύετε ότι η δημοκρατία στην Ελλάδα έχει μέλλον; Προσωπικά πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό το μοντέλο πολιτεύματος απέτυχε παταγωδώς. Ο κοινοβουλευτισμός έχει καταντήσει ολιγαρχία όπου αποφασίζει και διατάσσει. Ποια είναι η άποψή σας;

Μόνο η δημοκρατία έχει μέλλον. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο αποδεκτό, πέραν της δημοκρατίας - εκτός από τη βελτιωμένη δημοκρατία. 'Οσο κι αν αφήσαμε τη δική μας να παραπαίει, η οποιαδήποτε προσπάθεια απαξίωσης (και όχι βελτίωσης) της δημοκρατίας είναι, εκτός από επικίνδυνη (και ύβρις για όσους έδωσαν την αρτιμέλεια ή τη ζωή τους για να αποκτηθεί), ενδεικτική του στρουθοκαμηλισμού, της μεσογειακής αυτοκαταστροφής και της τριτοκοσμικής μας επιπολαιότητας (σύμφωνα με την οποία πάντα φταίνε οι άλλοι). Εμείς, ως κοινωνία, επιτρέψαμε να μη συμμετέχουν στα κοινά οι πιο αξιόλογοι (αλλά ως επί το πλείστον φελλοί). Εμείς κοιμηθήκαμε τον "ύπνο του δικαίου", ενώ βλέπαμε τη φούσκα να μεγαλώνει. Εμείς ιδιωτεύσαμε, νομίζοντας οτι το σκάφος δεν θα πέσει στην ξέρα, ενώ αναδεικνύαμε συνεχώς αυτό τον πολιτικο-δημοσιογραφικό εσμό. Εμείς συμφωνήσαμε σιωπηρά να "τα παίρνουμε" πλαγίως χωρίς απόδειξη, με αυθαίρετα και "μέσα", με ψιλο-λαμογιές και πλήρη αναξιοκρατία. Εμείς πήγαμε και βάλαμε το κεφάλι μας στον ντορβά των διεθνών δανειστών μας. Εμείς νομίζαμε οτι θα ξεγελούσαμε για πάντα τους "κουτόφραγκους", παίρνοντας το χρήμα - και μη φτιάχνοντας υποδομές και θεσμούς. Τόσα χρόνια αρνηθήκαμε να ενεργοποιήσουμε το "αυτόματο γιαούρτι". Τώρα το λουστήκαμε εμείς. Ας βάλουμε μυαλό - και γρήγορα. Κι ας δουλέψουμε εντατικά και αυτοβελτιωτικά.

Ο επίλογος

Ένα ευχαριστώ στον Προκόπη. Ελπίζω το ποδαρικό που μου κάνει με το νέο έτος να αφυπνίσει μπλόγκερς και εμένα τον ίδιο για μια ακόμα καλύτερη και αυτοβελτιωτική δουλειά. Σε όλα τα επίπεδα.

Διακοπές

2010-12-22T12:45:00.000+02:00

Το μπλογκ πάει διακοπές. Εύχομαι σε όλους σας καλές γιορτές και ραντεβού την 1η Ιανουαρίου 2011!!!

Πολλά φιλιά και προσοχή στις λακούβες.

Ο τρόμος

2010-12-21T11:13:00.000+02:00

Γιατί δεν υπάρχει αντίδραση; Το ακούω και το διαβάζω από πολλούς. Την απουσία αντίδρασης από την κυβέρνηση των γερμανοτσολιάδων την καταλαβαίνω. Φανατικοί ευρωπαϊστές, δουλοπρεπείς υπήκοοι που μισούν την ελληνικούρα χρόνια τώρα, υποκλίνονται σε κάθε επιταγή της τρόϊκας χωρίς να ρωτούν και να σχολιάζουν. Αλλά εμείς; Γιατί; Το ότι βγαίνουμε στους δρόμους και διαμαρτυρόμαστε είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Οι τηλεδημοσιογράφοι πασόκοι παρέα με όλα τους τα τσιράκια έχουν βάλει στο μάτι τα κλειστά επαγγέλματα. Ρητή εντολή άνωθεν. Το παιχνίδι είναι γνωστό και στημένο: Βομβαρδισμός από επιχειρήματα του κώλου, εξευτελισμός των επαγγελμάτων και πάει λέγοντας. Ο δρόμος έχει την δική του ιστορία και η ίδια ιστορία κρίνεται στους αγώνες και στις επαναστάσεις. Θυμάμαι το έντρομο βλέμμα του βουτυροντιντή Χατζηδάκη κατά την διάρκεια της επίθεσης. Επιτέλους κατάλαβε τον τρόμο συνειδητοποιώντας (το εύχομαι θερμά) τι σημαίνει να ξυπνάς το πρωί και να μην ξέρεις αν θα βρεις την δουλειά στην θέση της, αν θα σου φτάσουν τα χρήματα για να αγοράσεις τρόφιμα για το σπίτι, αν το αφεντικό σου θα μειώσει τον μισθό γιατί γίνονται έκτακτες περικοπές. Εμείς γιατί δεν αντιδράμε όμως; Μήπως μας έχει επηρεάσει κι εμάς ο τρόμος; Μήπως κατά βάθος γνωρίζουμε τα αποτελέσματα και δίνουμε παράταση στη καταστροφή και στην αμφισβήτηση; Μα όλα αυτά αίρονται από την στιγμή που αποφασισμένος θα βγεις στις γειτονιές κραδαίνοντας το μαντήλι της επανάστασης και της αλλαγής. Ακούγεται ουτοπικό και γραφικό αλλά όλα έτσι δεν ξεκίνησαν στο παρελθόν; Ξεφυλλίζοντας τόμους ιστορίας το αίμα είναι si ne qua non αλλά το αποτέλεσμα αδιαπραγμάτευτο και λυτρωτικό. Τελικά είναι αλήθεια αυτό που έχει ειπωθεί: Το μέλλον του ανθρώπου είναι γραμμένο στο παρελθόν του.